فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی - دحداح، انطوان - الصفحة ٨١
است: ما نجح إلاّ أنت.
٣. تابع فاعلى است كه ضمير متّصل باشد:
نجحت أنت.
أَنْتِ
ضمير بارز منفصل، ويژۀ مخاطب مؤنث مفرد، مبنى بر كسره و محلاّ مرفوع است.
١. مبتداست: أنت جميلة.
٢. پس از «الاّ» و نفى، فاعل يا نايب فاعل است: ما نجح إلاّ أنت.
٣. تابع فاعلى است كه ضمير متّصل باشد:
نجحت أنت.
أنْتُمْ
ضمير بارز منفصل، ويژۀ مخاطب مذكّر جمع، مبنى بر سكون و محلاّ مرفوع است.
١. مبتداست: أنتم شجعان.
٢. پس از «الاّ» و نفى، فاعل يا نايب فاعل است: ما نجح إلاّ أنتم.
٣. تابع فاعلى است كه ضمير متّصل باشد:
نجحتم أنتم.
أنْتُما
ضمير بارز منفصل، ويژۀ مخاطب مثنّى، مذكّر و مونّث، مبنى بر سكون و محلاّ مرفوع است:
١. مبتداست: أنتما شجاعان.
٢. پس از «الاّ» و نفى، فاعل يا نايب فاعل است: ما نجح إلاّ أنتما.
٣. تابع فاعلى است كه ضمير متّصل باشد:
نجحتما أنتما.
أنْتُنَّ
ضمير بارز منفصل، ويژۀ مخاطب مؤنّث جمع، مبنى بر فتحه و محلاّ مرفوع است.
١. مبتداست: أنتنّ جميلات.
٢. پس از «إلاّ» و نفى، فاعل يا نايب فاعل است: ما نجح إلاّ أنتنّ.
٣. تابع فاعلى است كه ضمير متّصل باشد:
نجحتنّ أنتنّ.
أنْسَى
١. برخى از فعلها دو مفعول را منصوب مىكنند كه اصل آن دو، مبتدا و خبر نيست:
كسا أخوك الفقير ثوبا. گروه ديگرى از فعلها نيز مانند همين فعلها عمل مىكنند: أنسى اللّعب التلميذ واجبه.
٢. اين افعال عبارتاند از: استصنع، أنسى، أنشد، جزى، حبّب.
أنْشَأَ
فعل ماضى ناقص از «اخوات كاد» است، معناى شروع كردن مىدهد و بر سر جملۀ اسميّه درمىآيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مىكند و خبر را به عنوان خبر خود، منصوب مىسازد: أنشأ زيد يدرس. خبر آن،