١. ضمّه و فتحه در آخر اسم مضاف به «ياء» متكلّم، مقدّر است: جاء خادمى، رأيت خادمى. خادمي، مرفوع به ضمّۀ مقدر يا منصوب به فتحۀ مقدّر بر حرف پيش از «ياء» است؛ زيرا محلّ‌، با حركتى مناسب با «ياء» اشغال شده است.

٢. هرگاه پس از حرف ساكن، ساكن ديگرى قرار گيرد، سكون حرف اوّل مقدّر خواهد شد: لا تضرب الرّجل؛ «تضرب»، به سبب «لا» مجزوم است و علامت جزم آن سكونى است كه آشكار نشده؛ چون محلّ آن با كسره‌اى كه براى جلوگيرى از التقاء ساكنين آورده شده اشغال گرديده است.

اِنْفِعاء

وزن مصدر قياسى آن دسته از افعال ثلاثى مزيد است كه فعل ماضى مزيد آنها «انفعل» و لام الفعل آن‌ها «الف» است. در نتيجه ماضى آن به صورت «انفعى» درمى‌آيد: انطوى انطواء.

انْفعال

وزن مصدر قياسى براى افعال ثلاثى مزيدى است كه ماضى مزيد آن‌ها «انفعل» است: انطلق انطلاقا، انكسر انكسارا.

اِنْفَعَلَ

وزن فعل ثلاثى مزيد است:

١. بيش‌تر براى مطاوعۀ (پذيرش اثر) «فعل» (نه فعل ديگرى) مى‌آيد: قطعته فانقطع.

٢. تنها گاه و در موارد اندك، براى مطاوعه (پذيرش اثر) «أفعل» مى‌آيد: أزعجته فانزعج.

٣. فقط در مواردى كه اثرپذيرى ممكن