١. التقاء ساكنين به جز در موارد زير جايز نيست: (١) وقف؛ در هر كلمه‌اى كه حرف ما قبل آخر آن ساكن باشد: خبز. (٢) هرگاه حرف ساكن اوّل، حرف لين و حرف دوم، مدغم باشد: مادّة.

٢. در دو كلمۀ جدا از هم، فقط حذف لفظى انجام مى‌گيرد: راعيا القرية.

٣. هرگاه ساكن اوّل، حرف صحيح باشد، لازم است كسره بگيرد: اضرب العبد.

٤. هرگاه ساكن اوّل، حرف علّه بوده، پيش از آن حركتى نامتجانس با آن واقع شود، حرف علّه بايد حركتى متجانس با خود بگيرد:

لا تخشى اللّوم.

٥. «نون» ساكن «من»، پيش از كلمۀ داراى «أل»، فتحه مى‌گيرد: من البيت.

٦. گفته مى‌شود: مذ الأمس، عليكم السّلام، هم القضاة.

الّتى

اسم موصول خاص، مؤنث و مفرد است و براى عاقل و غير عاقل به كار مى‌رود، مبنى بر سكون و محلاّ مرفوع يا منصوب يا مجرور است: هى الّتى ذهبت إلى المدرسة. همچنين براى جمع غير عاقل به كار مى‌رود، و اگر پيش از آن اسم باشد، به عنوان نعت، اعراب مى‌پذيرد.

الّذي

اسم موصول خاص، مذكّر و مفرد است.

براى عاقل و غير عاقل به كار مى‌رود، مبنى بر سكون و محلاّ مرفوع يا منصوب يا مجرور است: هو الذي جاء إلى المنزل. هرگاه پيش از آن اسم باشد، به عنوان نعت، اعراب مى‌پذيرد.

الّذِينَ

اسم موصول خاص، مذكر و جمع است و فقط براى عاقل به كار مى‌رود، مبنى بر فتح و محلاّ مرفوع يا منصوب يا مجرور است: هم الذّين ذهبوا الى المنزل.

الغاء

هرگاه فعل متصرّفى از افعال قلوب، پس از دو مفعولش، يا بين آن دو قرار گيرد، جايز است كه نصب ندهد: آت الموت تعلمون.

١. اين احكام، در افعال متّعدى سه مفعولى نيز جارى است: النّخيل أنسب للصحراء، أعلمت البدوىّ‌.

٢. گاهى «قول»، معناى «ظنّ‌» دارد كه احكام الغاء در مورد آن اجرا مى‌شود، و اگر دو مفعول نگيرد، به معناى نطق و حكايت خواهد بود.