١. فعل ماضى ناقص از «اخوات كان» است و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد: ما زال العدوّ ناقما. بايد نفى، لفظا، بر آن مقدّم شود، تنها ماضى و مضارع آن صرف مى‌شود و مضارع آن «يزال» است.

٢. در صورتى كه معناى صيرورت نداشته باشد، فعل تامّ است: زال التّاجر بضاعته زيلا.

٣. «اخوات كان» كه ناقص صرف مى‌شوند، عبارت‌اند از: ما انفكّ‌، ما برح، ما زال، ما فتىء.

ماضى اكمل (بعيد)

كارى است كه در زمان گذشتۀ غير معيّن، قبل از عمل انجام شدۀ ديگر، انجام شده باشد و پيش از آن «كان» مى‌آيد: كنت قد كتبت الرّسالة.

ماضى سابق

كارى است كه در گذشته، پس از وقوع كارى ديگر، انجام شده باشد: علت الصّيحة بعد أن لفظ المريض أنفاسه.

ماضى كامل (ساده)

كارى است كه بدون هيچ‌گونه ارتباط با عمل ديگرى، روى داده باشد: برئ المريض.

ماضى ناقص (استمرارى)

كارى است كه همراه عمل ديگرى روى داده باشد. به عبارت ديگر، مضارعى است كه «كان» بر آن مقدّم شود: كنت أكتب لمّا دخل.

ما فَتِىءَ

١. فعل ماضى ناقص از «اخوات كان» است و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد: ما فتىء