زبان، دريچۀ آشنايى با فرهنگ و تمدّن‌هاى مختلف جهان است. زبان يگانه عامل كارساز در برقرارى ارتباط با ملّت‌ها و زمينه‌ساز بهره‌گيرى از تجارب علمى و فرهنگى بشر است. از اين‌رو فراگيرى زبان در عرصه فرهنگ، تمدن‌ها و پيشرفت‌هاى علمى و تعالى انسان‌ها نقش بسزايى دارد.

زبان عربى به اين لحاظ كه زبان وحى الهى است[١]، آموزش و تعليم و تعلّم آن از سوى پيشوايان دينى به همۀ مسلمانان سفارش و تأكيد شده است. امير مؤمنان على (ع) فرمود: تعلّموا العربيّة و علّموها النّاس[٢] عربى را فراگيريد و به ديگر مردمان بياموزيد. در جاى ديگر امام صادق (ع) فرمود: تعلّموا العربيّة فانّها كلام اللّه الّذى يكلّم به خلقه[٣]. زبان عربى را بياموزيد زيرا كلام خداست و او با زبان عربى با آفريدگانش گفتگو مى‌كند.

نياكان مسلمان ما در ساختن قواعد، ترويج و توسعۀ زبان عربى سهم بسزايى داشته‌اند.

خدمات ايرانيان به اين زبان بيش از خود عرب‌ها بوده است. آنان زبان عربى را زبان قرآن و زبان بين الملل اسلامى مى‌دانستند. اوّلين و مهم‌ترين كتاب‌هايى كه در زمينۀ صرف و نحو و لغت عرب تدوين يافته است به دست ايرانيانى مانند: خليل بن احمد فراهيدى، سيبويه، فرّاء، اخفش، ابن سكّيت اهوازى، زمخشرى و... بوده است. بنابراين اگر بگوييم زبان عربى زبان ما ايرانيان است اغراق نيست.

زبان عربى كليد گنجور معارف آسمانى و خدايى است كه در قرآن كريم، نهج البلاغه، صحيفۀ سجاديه و... نهفته است. اگر اين زبان را نيك فراگيريم، با اين گنجينه‌هاى گران‌سنگ

[١] (وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ‌) و اين [قرآن] به زبان عربى روشن است.

[٢] تعليم العربيّه لغير النّاطقين بها، جامعة امّ القرى، ح ١ ص ٣٨٢.

[٣] سفينة البحار، ح ٢، ص ١٧٢.