١. فعل متعدّى سه مفعولى است، پس از گرفتن فاعل و مفعول نخست خود، بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد و مبتدا و خبر را، به عنوان دو مفعول ديگر خود، منصوب مى‌كند:

أنبأت المعلّم زيدا ناجحا.

٢. غالبا مجهول مى‌آيد؛ به گونه‌اى كه مفعول اوّل به عنوان نايب فاعل، مرفوع مى‌شود و جملۀ اسميّه منصوب باقى مى‌ماند:

أنبىء المعلّم زيدا ناجحا.

٣. فعل‌هايى كه سه مفعول را منصوب مى‌كنند عبارت‌اند: أخبر، أرى، أعلم، أنبأ، حدّث، خبّر، نبّأ. اين فعل‌ها «اخوات أرى» ناميده مى‌شوند.

إنْبَرَى

١. فعل ماضى ناقص از «اخوات كاد» است، معناى شروع كردن مى‌دهد و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد: انبرى المعلّم يشرح الدّرس. خبر آن، فعل مضارعى است كه پس از آن مى‌آيد و ضميرى را كه به اسم آن باز مى‌گردد مرفوع مى‌كند.

٢. اگر به معناى شروع كردن نباشد، فعل تامّ است: انبرى القلم. مشتقات اين فعل ماضى، از «اخوات كاد» به شمار نمى‌آيند.

٣. افعال شروع عبارت‌اند از: ابتدأ، أخذ، أقبل، انبرى، أنشأ، جعل، شرع، طفق، علق، قام، هبّ‌، و همۀ اين افعال جامدند.

أنْتَ

ضمير بارز منفصل، ويژۀ مخاطب مذكّر مفرد، مبنى بر فتحه و محلاّ مرفوع است.

١. مبتداست: أنت شجاع.

٢. پس از «الاّ» و نفى، فاعل يا نايب فاعل