واحدى اسنادى است كه اصالتا با اسمى كه وظيفۀ مسند اليه را انجام مى‌دهد و مبتدا ناميده مى‌شود، آغاز مى‌گردد. اين واحد اسنادى، اسم ديگرى را نيز دربر مى‌گيرد كه وظيفۀ مسند را انجام مى‌دهد و خبر ناميده مى‌شود:

الجنديّ شجاع.

هرگاه بر سر اين جمله، ناسخ درآيد، مسند اليه، اسم ناسخ و مسند، خبر ناسخ ناميده مى‌شوند: كان الجنديّ شجاعا، و جمله بر اسميّه بودن باقى مى‌ماند.

جملۀ انشائيّه

كلامى است كه داراى امر، نهى، استفهام، و يا تمنّى است و در آن احتمال صدق يا كذب نمى‌رود: اصنع الخير - لا تعمل الشّرّ. هل ترافقني‌؟ ليت الشّباب يعود.

جمله - با محلّى از اعراب

جمله‌هايى كه محلّى از اعراب دارند هفت جمله‌اند:

١. جمله‌اى كه خبر واقع مى‌شود: الظّلم مرتعه وخيم. جملۀ «مرتعه وخيم» محلا مرفوع و خبر مبتدا (الظّلم) است.

٢. جمله‌اى كه حال واقع مى‌شود: وقف الخطيب يتكلّم.

٣. جمله‌اى كه مفعول به واقع مى‌شود:

تحقّقت أنّ العلم نافع.

٤. جمله‌اى كه مضاف اليه براى ظرف زمان يا مكان باشد: أسافر يوم هو يسافر.

٥. جمله‌اى كه تابع مفرد واقع مى‌شود: جاء رجل يتصدّق.

٦. جمله‌اى كه خود، تابع جمله‌اى قرار مى‌گيرد كه محلّى از اعراب دارد: زيد يقرأ و يكتب.

٧. جمله‌اى كه جواب شرط جازم است و همراه «فاء» يا «اذا» ى فجائيّه مى‌آيد: من لم يجتهد فلن ينجح.

جمله - بدون محلّى از اعراب

جمله‌هايى كه محلّى از اعراب ندارند هفت جمله‌اند:

١. جملۀ ابتدائيه كه كلام را آغاز مى‌كند: قام زيد، زيد قائم.