٢. جزء نخست عدد، با معدود مذكّر، «تاء» مى‌گيرد و با معدود مؤنّث، بدون «تاء» مى‌آيد، امّا جزء دوم آن به حال خود باقى مى‌ماند: جاء سبعة و عشرون رجلا. رأيت سبعا و عشرين فتاة.

٣. معدود آن، مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

سَبْعونَ

اسم عدد اصلى، عقود و معرب است. با «واو»، مرفوع و با «ياء»، منصوب و مجرور مى‌گردد.

١. اين عدد، با معدود مذكّر و مؤنّث به يك لفظ مى‌آيد: جاء سبعون رجلا. رأيت سبعين فتاة. مررت بسبعين قرية.

٢. اسم معدود آن، مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

سِتُّ

١. اسم عدد اصلى، مفرد و معرب است.

١. با معدود مذكّر، «تاء» به آن ملحق مى‌شود و با معدود مؤنّث، بدون «تاء» مى‌آيد:

ستَّة رجال، و ستّ فتيات.

٢. معدود آن، جمع و مجرور به اضافه است.

سِتَّةُ آلافٍ

اسم عدد اصلى، مفرد و معرب است.

١. جزء نخست، همواره مؤنّث باقى مى‌ماند و جزء دوم، مجرور به اضافه است.

٢. اگر معدود ديگرى بيايد، مفرد و مجرور به اضافه است: جاء ستّة آلاف رجل، رأيت ستّة آلاف فتاة.

سِتَّ عَشْرَةَ

اسم عدد اصلى، مركّب و هر دو جزء آن مبنى بر فتح است.

١. جزء نخست عدد، با معدود مذكّر، «تاء» مى‌گيرد و با معدود مؤنّث بدون «تاء» مى‌آيد.

جزء دوم آن با معدود، مطابقت دارد: جاء ستّة عشر رجلا. رأيت ستّ عشرة فتاة. مررت بستّ عشرة قرية.

٢. اسم معدود، مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

سِتُّمِائَةِ أَلْفٍ

١. «ستّ‌»، اسم عدد اصلى، مفرد، معرب و مضاف است. همواره مذكّر مى‌آيد؛ زيرا معدود آن مؤنّث است.