فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی

فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی - دحداح، انطوان - الصفحة ٤٢٦

سكون، مفعول فيه و محلاّ منصوب است:

ننتظر هناك. «كاف»، براى خطاب است.

هُنالِكَ

اسم اشاره براى مكان دور، مبنى بر فتحه، مفعول فيه و محلاّ منصوب است: نذهب هنالك.

«لام»، براى «بعد» و «كاف»، براى خطاب است.

هُو

ضمير بارز منفصل و مختص مفرد مذكّر غايب، مبنى بر فتحه و محلاّ مرفوع است.

١. مبتدا: هو شجاع.

٢. فاعل يا نايب فاعل پس از «الاّ» و نفى: ما نجح الاّ هو.

٣. تابع فاعلى كه ضمير متّصل است: نجح هو.

هِىَ

ضمير بارز منفصل و مختص به مفرد مؤنّث غايب، مبنى بر فتحه و محلاّ مرفوع است.

١. مبتدا: هى جميلة.

٢. فاعل يا نايب فاعل پس از «الاّ» و نفى: ما نجح الاّ هى.

٣. تابع فاعلى كه ضمير متّصل است:

نجحت هى.

هَيا

حرف معنا و مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد. همچنين حرف نداى بعيد است و كم‌تر به كار مى‌رود.

هِيْتَ

اسم فعل و به معناى امر: أسرع است، مبنى بر فتحه است و محلّى از اعراب ندارد. فاعل آن، ضمير مستتر وجوبى و «أنت» در تقدير است.

هَيْهاتَ

اسم فعل به معناى ماضى: بعد است، مبنى بر فتحه است و محلّى از اعراب ندارد: هيهات أن يعود. فقط فاعل را مرفوع مى‌كند و «هيهات» و «هيهات» نيز نوشته مى‌شود.