١. فعل متعدّى دو مفعولى و از افعال قلوب است و براى افاده رجحان و برترى به كار مى‌رود. پس از به دست آوردن فاعل خود، بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد و مبتدا و خبر را به عنوان دو مفعول خود، منصوب مى‌كند: و خلتنى لى اسم؛ «ياء»، مفعول نخست، و «لى»، اسم، در محلّ نصب و مفعول دوم است.

٢. اگر به معناى رجحان نباشد، فعل لازم است: خال المنتصر.

٣. افعال رجحان عبارت‌اند از: جعل، حجا، حسب، خال، زعم، ظنّ‌، عدّ، هب. اين افعال، «اخوات ظنّ‌» ناميده مى‌شوند.

خامِس

اسم عدد ترتيبى، مفرد و معرب است.

١. بر وزن «فاعل» ساخته مى‌شود و با معدود مطابقت دارد؛ يعنى با معدود مذكّر، مذكّر و با معدود مؤنّث، مؤنّث مى‌آيد: الفصل الخامس، الرّسالة الخامسة.

٢. معدود آن، بنا به موقعيت، اعراب مى‌پذيرد و در كلام، پيش از عدد قرار مى‌گيرد.

خامِسَ عَشَرَ

اسم عدد ترتيبى، مركّب و مبنى است.

١. جزء نخست آن بر وزن «فاعل» ساخته مى‌شود و هر دو جزء آن مبنى بر فتح است. با معدود، در تذكير و تأنيث، مطابقت دارد: الفصل الخامس عشر، الرّسالة الخامسة عشرة.