اسمى است كه در آخر خود «نون» زايد ساكنى دارد كه تلفّظ مى‌شود، ولى نوشته نمى‌شود: رجل، رجلا، رجل. تنوين يكى از علامت‌هاى اسم است و فقط آخر كلماتى كه اسم‌اند، دو ضمّه، دو فتحه، يا دو كسره مى‌گيرد.

موصوف

اسمى است كه با آن، شخص، حيوان، شىء و يا معنايى نام‌گذارى مى‌شود: كتاب. صفت كلمه‌اى است كه حالت موصوف را بيان مى‌كند: كبير. صفت و موصوف بايد در افراد و تذكير و فروع آن‌ها، با هم مطابقت داشته باشند: كتاب كبير؛ إمرأة كريمة. اگر صفت، مصدر باشد، بايد مذكّر و مفرد بيايد و گاهى نيز جمع بسته مى‌شود: رجال ثقة و ثقات.

موصول

يكى از معانى «أل» و «ما» است. موصول بر امر معيّنى دلالت مى‌كند كه در پى آن، صله‌اى براى توضيح مى‌آيد: جاء الضّارب أخاه، وجدت ما أحبّ‌.

موصول

اسمى غير متصرّف است كه بر امر معيّنى دلالت مى‌كند و معناى آن با جملۀ پس از آن، تمام مى‌شود. آن جمله، صلۀ موصول ناميده مى‌شود: حضر الّذى كان غائبا. موصول دو قسم است:

١. خاص، كه صيغه‌هاى گوناگون براى مذكّر، مؤنّث، مفرد، مثنّى و جمع دارد: الّذى، الّتى...

٢. مشترك، كه همواره با يك لفظ مى‌آيد:

من، أىّ‌....

موصول خاص

اسم موصولى است كه براى مذكّر، مؤنّث، مفرد، مثنّى و جمع، صيغه‌هاى گوناگون دارد و دوگونه است:

١. در محلّ رفع: الّذى، اللّذان، الّذين، الألى، الالاء، الّتى، اللّتان، اللّواتى، اللاّتى، اللاّئى.

٢. در محلّ نصب و جرّ: الّذى، اللّذين، الّذين، الالى، الالاء، الّتى، اللّتين، اللّواتى، اللاّتى، اللاّئى.

^ موصول خاصّ مفرد و مثنّى، براى عاقل و غير عاقل است. جمع، فقط براى عاقل است و براى جمع غير عاقل، «الّتى» به كار مى‌رود.

موصول مشترك

اسم موصولى است كه همواره با يك لفظ