٣. هرگاه به ضمير رفع متحرّك، متصل شود مبنى بر سكون است؛ زيرا اجتماع چهار حركت پى‌درپى، ناپسند است: فعلت به جاى فعلت. هرگاه به «نون» تأنيث متصل شود نيز مبنى بر سكون است: فعلن.

بناء فعل مضارع

١. هرگاه فعل مضارع به «نون» تأنيث متّصل شود، مبنى بر سكون است: يفعلن.

٢. هرگاه به «نون» تأكيد ثقيله يا خفيفه، متّصل شود، مبنى بر فتحه است: يفعلنّ‌، يفعلن.

بناء لازم

در هيچ حالتى از كلمه جدا نمى‌شود و شامل اين اسم‌هاست:

١. ضمير: نحن.

٢. اسم اشاره: هذه.

٣. اسم استفهام: كم.

٤. اسم شرط: أين.

٥. اسم موصول: الّتى.

٦. اسم فعل: هيّا.

٧. برخى از كنايات: كيت.

٨. برخى از حروف: منذ.

بَهْ

اسم فعل مضارع به معناى: أمدح، مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد، و فاعل آن، ضمير مستتر وجوبى است كه تقدير آن «أنا» است.

بَيْدَ

مستثناى منصوب به فتحه است كه در استثناء منقطع مى‌آيد: زيد غنىّ بيد أنّه بخيل.

«بيد»، اسم مضاف به مصدر مووّلى است كه از تركيب «أن» و ما بعد آن ايجاد مى‌شود.

بَيْنَ

اسمى همواره مضاف، ظرف مكان و ملحق به جهات شش‌گانه است.

١. هرگاه مضاف باشد، معرب، مفعول فيه و منصوب است: جلست بين زيد و خالد؛ يا هرگاه در لفظ و معنا از اضافه منقطع شود:

جلست بينا.

٢. هرگاه در لفظ، و نه معنا، از اضافه منقطع شود، مبنى بر ضمّه و محلاّ منصوب است:

جلست من بين.

٣. گاهى ظرف زمان است: جئت بين الظّهر