١. حرف معنا و مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد: (١) حرف تنبيه است و بر سر اسم اشارۀ غير بعيد درمى‌آيد: هذا، هاتيك، جايز است «كاف» تشبيه ميان آن‌ها قرار گيرد: هكذا. در ندا، به «اىّ‌» و «ايّة» مى‌پيوندد:

أيّها، أيّتها. (٢) حرف قسم و جرّ است: لاها الله ذا؛ اسم جلاله، مجرور به حرف است؛ همان گونه كه مجرور به «واو» قسم مى‌شود.

٢. اسم فعل و به معناى امر: خذ است، مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد.

فاعل آن، ضمير مستتر وجوبى است و تقدير آن چنين است: أنت، أنتما، أنتم...، و بستگى به مخاطب دارد: ها الكتاب، هاؤما الكتاب، هاؤم الكتاب.

ها أنَذا

عبارتى است متشكّل از «ها» ى تنبيه، ضمير مرفوع منفصل «انا» و اسم اشارۀ نزديك «ذا». اين كلمه، «هأنذا» نيز نوشته مى‌شود.

جايز است كه «أنذا»، جملۀ اسميۀ كامل به حساب آيد؛ «أنا»، مبتدا و «اذا»، خبر آن گفته مى‌شود: ها أنتما ذان، ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ‌...

هاتانِ

اسم اشاره براى مثنّاى مؤنّث نزديك است و براى عاقل و غير عاقل به‌كار مى‌رود، مبنى بر