٣. امّا: (١) اگر آخر كلمه دو فتحه باشد، بر يك فتحه وقف مى‌شود: عالجت موضوعا شائكا. (٢) اگر آخر كلمه «ياء» محذوف باشد، بر كسره وقف مى‌شود: يا ربّ‌. (٣) اگر آخر كلمه «تاء» مربوطه باشد، بر «هاء» ساكن وقف مى‌شود: حلية الأدب خير حليه.

وَهَبَ

١. فعل متعدّى دو مفعولى و از افعال قلوب است و معناى تحويل را افاده مى‌كند؛ پس از به دست آوردن فاعل خود، بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد و مبتدا و خبر را، به عنوان دو مفعول خود، منصوب مى‌سازد: وهبت الآلات السّنابل حبّا.

٢. اگر معناى تحويل نداشته باشد، فعل متعدّى يك مفعولى است: وهب له مالا.

٣. افعال تحويل عبارت‌اند از: إتّخذ، تخذ ترك، صيّر، غادر، وهب. اين افعال، «اخوات ظنّ‌» ناميده مى‌شوند. «وهب»، فقط به صورت جامد و ماضى، در معناى تحويل به كار مى‌رود.

وَيْ

اسم فعل به معناى مضارع: أتلهّف است، مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد.

فاعل آن، ضمير مستتر وجوبى و تقدير آن «أنا» است.