١. مقرون به ضمير منعوت، يا مضاف به چيزى است كه در آن، ضمير منعوت وجود داشته باشد. در اين حال، در اعراب، تعريف و تنكير از ماقبل خود تبعيّت مى‌كند، همواره مفرد است و در تذكير و تأنيث از مابعد خود، تبعيّت مى‌كند: جاء الرّجل الفاضل معلّمه و الكريم معلّموه؛ مگر اين‌كه جمع مكسّر باشد، كه در اين صورت، جمع آن هم جايز است:

جاءنى الرّجل الفضلاء آباؤه.

٢. مقرون به ضمير منعوت نيست. در اين حالت، مانند نعت حقيقى به شمار مى‌آيد:

رأيت الفتاة الكريمة النّسب؛ رأيت رجلين كريمى النّسب.

نعت مؤوّل به مشتق

نعت مؤوّل به مشتق، در اين حالت‌ها مى‌آيد:

١. اسم اشارۀ غير مكان: أكرمت الفتى هذا.

٢. موصولى كه با «أل» شروع شده باشد:

جاء الرّجل الّذى اعتدى.

٣. اسم عدد: رأيت رجالا ثلاثة.

٤. اسم منسوب اليه: انا رجل لبنانىّ‌.

٥. اسم جامد كه بر معناى مشتق دلالت كند: الرّجل الثّعلب مكروه.

٦. «ذو» به معناى صاحب؛ و «ما» براى مبهم: هذا رجل ذو فضل؛ جئت لأمر ما.

٧. «أىّ‌» و «كلّ‌»: انت فتى أىّ فتى، و كلّ الفتى.

٨. مصدر ثلاثى غير ميمى كه به جاى مشتق آمده باشد: ماء سكب، و رجال ثقة.

نعت مشتق

نعت مشتق چهار نوع است:

١. اسم فاعل: جاء الرّجل الفاضل.

٢. اسم مفعول: حان الموعد المضروب.

٣. صفت مشبّهه: التقيت برجل شريف النّسب.

٤. افعل تفضيل: تبعت الطّريق الأقوم.

نعت و جمله

اگر جمله، نعت باشد، نعت براى نكره خواهد بود؛ به شرطى كه جملۀ خبرى باشد.

چنين جمله‌اى چهار نوع است:

١. جملۀ اسميّه: مررت بمؤمن أبوه كافر.

٢. جملۀ فعليّه: جاء رجل أكرمنى أبوه.

٣. جملۀ شرطيه: رأيت رجلا إن تكرمه يكرمك.

٤. شبه جمله: رأيت رجلا عندك، يا فى الدّار.

نعت و معرفه

اسم‌هاى معرفه، در نسبت با نعت، چهار قسم‌اند:

١. آن‌چه نه منعوت مى‌شود و نه چيزى را وصف مى‌كند، مانند ضمير و اسم‌هاى اشارۀ مكانى. نمى‌توان گفت: هذا رجل هو.

٢. آن‌چه منعوت مى‌شود، ولى چيزى را