٢. كاربرد مفعول به از ديگر مفعول‌ها بيش‌تر است، و اين موارد از آن متفرّع مى‌شوند: محذّر منه، مغرى به، مخصوص، مشغول به، مشغول عنه، متنازع فيه، منادا، مستغاث، مندوب، مرخّم.

مَفال

وزن قياسى اسم مكان و زمان از ثلاثى مجرّد است؛ مضارع معلوم آن «فال يفول» و عين الفعل آن «الف» است: مكان، مآب.

مُفْتَعَل

وزن قياسى اسم مفعول، اسم زمان و مكان و مصدر ميمى «افتعل» است. مختصر.

مُفْتَعِل

وزن قياسى اسم فاعل و صفت مشبّهۀ «افتعل» است: مفتعل.

مفرد

ساختار صرفى اسمى است كه بر يك چيز دلالت مى‌كند.

١. اسم عدد از «واحد» تا «عشرة» و نيز «مئه» و «الف» است.

٢. اسم علمى است كه از يك كلمۀ معرب تشكيل شده است: سمير.

٣. ضمير غايب، مخاطب و متكلّم است:

هو، أنت، أنا.

٤. اسم اشاره براى نزديك، متوسّط و دور است: هذا، ذاك، تلك.

٥. اسم موصول خاص است: الّذى، الّتى.

٦. اسم علم غير منصرف است؛ به چند شرط: عثمان، معاوية.

٧. خبرى است يك كلمه‌اى كه در قالب مثنّى و جمع مى‌آيد: الرّجال قادمون.

٨. منادايى است كه مذكّر، مؤنّث، مثنّى و جمع را دربر دارد: يا رجلين.

٩. حال است. اصل در حال مفرد بودن است، ولى شبه جمله و جمله نيز حال قرار مى‌گيرد؛ زيرا اين دو در مقام حال، مى‌توانند جانشين مفرد شوند: عاد القائد مبتسما.

١٠. اسلوب حكايت است: «قال الرّاوي:

رأيت زيدا - من زيدا؟».

١١. وزن تصريف فعلى است كه بر مفرد ماضى، مضارع و امر دلالت مى‌كند: فعل يفعل، إفعل.

مُفضَّل و مُفضَّل عليه

افعل تفضيل عبارت است از اسم مشتقى كه بر وصف چيزى به فزونى و زيادتى نسبت به غير آن دلالت مى‌كند: أنت أكثر التّلامذة علما.

١. مفضّل: أنت؛ غالبا پيش از افعل تفضيل