٣. شرط است كه صيغۀ افعل تفضيل بر رنگ، عيب يا زينت دلالت نكند. بنابراين، از خضر، عمى، دعج افعل تفضيل ساخته نمى‌شود؛ زيرا از آن‌ها بر اين وزن، صفت مشبّهه مى‌سازند. اگر وصف مطلق فعل‌هايى كه دلالت بر رنگ، عيب و زينت مى‌كنند بر وزن «أفعل» نباشد، افعل تفضيل آن مى‌تواند بر وزن «أفعل» بيايد: هذا اقبح من ذاك و اشنع منه؛ زيرا صفت مطلق اين دو: قبيح و شنيع است.

لَيْتَ

حرف معنا و مبنى بر فتحه است و محلّى از اعراب ندارد. همچنين حرف مشبّهه بالفعل و از اخوات «إنّ‌» است. بر سر جملۀ اسميه درمى‌آيد، مبتدا را، به عنوان اسم خود، منصوب مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، مرفوع مى‌سازد: ليت الشباب يعود. اگر «ما» ى زايد به آن بپيوندد، جايز است عمل كند و يا از عمل بازداشته شود: ليتما سمير - سميرا - متفوّق. «ليت» براى تمنّى به كار مى‌رود: ليتني غنيّ‌.

ليس

١. فعل ماضى ناقص از «اخوات كان» است و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند، و خبر را،