اعراب ندارد، و همچنين حرف مشبّهه بالفعل از اخوات «إنّ‌» است. بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد، مبتدا را، به عنوان اسم خود، منصوب مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، مرفوع مى‌سازد: لكنّ لبنان عزيز.

هرگاه «ما» ى زايد به آن بپيوندد، آن را از عمل باز مى‌دارد: لكنّما لبنان عزيز. براى استدراك نيز به كار مى‌رود: زيد ذكىّ لكنّه شيطان.

لِكَىْ

مركّب است از «لام» (حرف جر) و «كى» (حرف نصب‌دهندۀ فعل مضارع): ادرس لكى تنجح.

لَمْ

حرف معنا و مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد. همچنين حرف نفى و جزم دهندۀ فعل مضارع و از حروفى است كه يك فعل را جزم مى‌دهد: (لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ). «لم»، مضارع را به ماضى تبديل مى‌كند.

لَمَّا

حرف معنا و مبنى بر سكون است:

١. حرف نفى و جزم‌دهندۀ مضارع است:

لمّا يأت القطار. جايز است كه، بنابر دليلى، فعل مجزوم آن حذف شود: قاربت المدينة و لمّا؛ يعنى لمّا أصل اليها. معناى مضارع را به ماضى تبديل مى‌كند و آن را تا زمان حال، نفى مى‌كند.

گفته نمى‌شود: لمّا يقم ثمّ قام؛ بلكه گفته مى‌شود: لمّا يقم حتّى هذه اللحظة.

٢. حرف ظرف؛ ظرف زمان مبنى و محلاّ منصوب و غير متصرّف است، يعنى به صورت ظرف و غير ظرف به كار مى‌رود، و به جملۀ فعليّۀ ماضى اضافه مى‌شود: لمّا تكلّم الأستاذ أصغينا.

لَنْ

حرف معنا و مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد. همچنين حرف نصب‌دهندۀ فعل مضارع است كه وقوع آن را در آينده نفى مى‌كند: لن أكون مناصرا للفاسدين.

لو

حرف معنا و مبنى بر سكون است و محلّى از اعراب ندارد.

١. حرف تمنّى (آرزو): لو يعود الشّباب.

حصول معناى آن غير ممكن است.

٢. حرف شرط غير جازم: لو شاء لاكرمته.

حرف امتناع است، به دليل امتناعى كه بر ماضى و مضارع درآمده است.

٣. حرف عرض: لو تنزل عندنا، حصول معناى آن ممكن است.

٤. حرف مصدرى: (يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ).

غالبا پس از «ودّ» و مشتقّات آن مى‌آيد.