أن، لن إذن، كى. (٢) فرعى، يا با «أن» مقدّر: لام تعليل، لام تأكيد، حتّى، أو، فاء سببيّت، واو معيّت، واو، فاء، ثمّ عطف شده بر اسم جامدى كه غير مؤوّل به فعل باشد.

٢. علائم اعراب فعل منصوب: (١) فتحه، كه علامت اصلى است: لن يفعل. (٢) حذف «نون» در افعال پنج‌گانه، به جاى فتحه: لن يفعلوا.

فعل منفى

فعل دو قسم است: مثبت و منفى. بر سر فعل منفى، حروف نفى درمى‌آيد تا اسناد فاعل را انكار كند: ما هرب الجندىّ‌. حروفى كه فعل را منفى مى‌كنند عبارت‌اند از:

١. «لم»، حرف نفى فعل مضارع در زمان گذشته، و حرف جزم است: لم يكذب.

٢. «لمّا»، حرف نفى فعل مضارع در زمان گذشته و استمرار آن تا زمان حال، و حرف جزم است: لمّا يصل.

٣. «لن»، حرف نفى فعل مضارع در زمان آينده، و حرف نصب است: لن يعود.

٤. «لا»، حرف نفى فعل مضارع در زمان حال: لا ألعب؛ و فعل ماضى در زمان آينده:

لا فضّ‌، فوك و لا شلّت يمناك، «لا» ى نهى و حرف جزم است: لا تسرق.

٥. «ما»، حرف نفى فعل ماضى و مضارع:

ما جاء زيد، ما ينجح الكسلان. هنگامى كه با فعل به‌كار رود، حرف عاطل است.

^ فعل مثبت، مسند ايجابى است و بر فاعل خود مقدّم مى‌شود: هرب الجندىّ‌.

فَعَلْنَ

وزن تصريف فعل ماضى مجرّد معلوم است.

١. ضمير آن، غايب مؤنّث جمع است.

٢. فاء الفعل آن مفتوح، عين الفعل آن تابع وزن و لام الفعل آن مبنى بر سكون است.

٣. فاعل آن، «نون» مفتوح مؤنّث است.

فَعَلْنَا

وزن تصريف فعل ماضى مجرّد معلوم است.