١. علامت رفع: (١) در اسم مقصور، به سبب تعذّر: فتى؛ در اسم منقوص، به سبب ثقالت: قاض؛ در مضاف به «ياء» متكلّم، به سبب انشغال محل: خادمى. (٢) در فعل مختوم به «الف»، به سبب تعذّر: يخشى؛ در فعل مختوم به «واو»، «ياء»، «نون» تأكيد و «نون» وقايه، به سبب ثقالت: نطوى، تكرمونى.

٢. علامت نصب: (١) در اسم مقصور، به سبب تعذّر: فتى؛ در مضاف به «ياء» متكلّم، به سبب انشغال محل: خادمى. (٢) در فعل مختوم به «الف»، به سبب تعذّر: لن يخشى.

٣. علامت جرّ: در اسم مقصور، به سبب تعذّر: بالفتى؛ و در اسم منقوص، به سبب ثقالت: بالقاضى.

٤. علامت جزم در فعلى كه پس از آن ساكن است، به سبب جلوگيرى از التقاء ساكنين:

لا تضرب الرّجل.

٥. علامت بناء: (١) در اسم «لا» ى نفى جنس: لا فتى؛ و در ندا: يا يحيى. (٢) در فعل ماضى مختوم به «الف»: بكى.

علامت نصب

نصب، با حركت دادن آخر كلمه به وسيلۀ فتحه ايجاد مى‌شود. فتحه، علامت اصلى نصب در اسم و فعل است. در اسم مفرد:

منزلا؛ در جمع مكسّر: رسلا. و نيز در فعل مضارع: لن يفعل. اين موارد، جانشين فتحه مى‌شود:

١. در اسم: (١) كسره در جمع مذكّر سالم:

فتيات. (٢) «الف»، در أسماء خمسه: أبا.

(٣) «ياء»، در مثنّى و جمع مذكّر سالم: رجلين، فلاّحين.

٢. در فعل؛ حذف «نون» در افعال پنج‌گانه:

لن يفعلوا.

علامت‌هاى اسم

اسم، پنج علامت دارد و وجود يكى از آن‌ها نشانۀ اسم بودن كلمه است:

١. جرّ؛ كلمه‌اى كه به سبب يكى از علل