حرف معنا و مبنى بر فتحه است و محلّى از اعراب ندارد، و حرف ترجّى و مشبّهه به فعل است: أترجّى. بر سر جملۀ اسميه درمى‌آيد و مبتدا را، به عنوان اسم خود، منصوب مى‌كند و خبر را به عنوان خبر خود، مرفوع مى‌سازد: علّ الغائب عائد. به جاى آن، لعلّ نيز مى‌گويند.

عَلُ

اسم دائم الاضافه، ظرف مكان و ملحق به جهات شش‌گانه است، مبنى بر ضمّه، محلاّ منصوب و مفعول فيه است. همواره در لفظ، و نه در معنا، منقطع از اضافه به كار مى‌رود:... كجلمود صخر حطّه السّيل من عل.

عَلامَ

جار و مجرور است و از حرف جرّ «على» و اسم استفهام «ما» تركيب شده، ولى «الف» آن حذف شده است: علام الخلف بينكما علام‌؟

علامت استفهام‌؟

يكى از نشانه‌هاى نقطه‌گذارى است و پس از جملۀ استفهامى گذاشته مى‌شود: ما اسمك‌؟

علامت اقتباس «»

يكى از نشانه‌هاى نقطه‌گذارى است و به آن «مزدوجين» [- نشانۀ نقل قول] مى‌گويند و آن را در دو طرف منقول مستقيم قرار مى‌دهند:

قال جبران: «تعلّمت الصّمت من الثّرثار».

علامت انفعال!

يكى از نشانه‌هاى نقطه‌گذارى، و پس از تعجّب و تأسّف قرار مى‌گيرد: فنظر إليه بدهشة!

علامت تابعيّت -

يكى از نشانه‌هاى نقطه‌گذارى است و در انتهاى حاشيۀ صفحه قرار مى‌گيرد و نشانۀ ادامه داشتن مطلب است.

علامت تأنيث

مؤنّث، بر مادۀ انسان، حيوان و شىء دلالت مى‌كند. تأنيث سه علامت دارد: «تاء» مربوط:

أميرة، «ألف» مقصور: سلمى، «ألف» ممدود:

علياء.