رابطۀ اسنادى ميان خبر و مبتداست. اگر مبتدا و خبر براى اسناد، با هم مرتبط باشند و خبر، بخشى باشد كه شنونده از آن فايده ببرد و از مبتدا كلام تامّ بسازد، ارتباط خبر با مبتدا از باب ضرورت، واجب است. اين ارتباط و وابستگى يا به وسيلۀ ضمير ظاهرى است كه به مبتدا باز مى‌گردد، يا به وسيلۀ ضمير مستتر يا مقدّر و يا وابستگى‌هاى ديگر لفظى يا معنوى است: زيد قائم - هو. هند قائمة - هى. اين حكم‌ها در حال و صاحب حال نيز صادق است.

اِرْتَدَّ

١. فعل ماضى ناقص و ملحق به «اخوات كان» است، بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد، مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد: ارتدّ الخصم صديقا.

٢. اگر به معناى صيرورت يا دگرگونى نباشد، فعل تامّ است: ارتدّ العدوّ عن أرضنا.

٣. افعال ملحق به «اخوات كان» عبارت‌اند از: ارتدّ، استحال، آض، انقلب، تبدّل، تحوّل، حار، رجع، راح، عاد، غدا. آن‌چه از اين افعال مشتق مى‌شود مانند ماضى آن‌ها عمل مى‌كند؛ يعنى اسم را مرفوع و خبر را منصوب مى‌كند.

أَرَى

١. فعل متعدّى سه مفعولى است. پس از به دست آوردن فاعل و مفعول نخست خود، بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد و مبتدا و خبر را به