١. نوعى از جمع اسم متصرّف است كه شكل مفرد آن تغيير نمى‌كند: (١) در جمع مذكّر سالم، در حالت رفع، به انتهاى اسم «واو و نون» مفتوح اضافه مى‌شود: مرسلون؛ و در حالت نصب و جرّ، «ياء و نون» مفتوح اضافه مى‌شود: مرسلين. (٢) در جمع مؤنّث سالم، در حالت رفع به انتهاى اسم، «الف و تاء» مضموم و در حالت نصب و جرّ، «الف و تاء» مكسور اضافه مى‌شود: مريمات، مريمات.

٢. فعل صحيحى است كه حروف اصلى آن، معتلّ‌، مهموز و مضاعف نباشد: كتب.

سُبْحَانَ

از اسم‌هاى دائم الاضافه است: سبحان الخالق؛ مفعول مطلق و علامت نصب آن فتحه است؛ زيرا مصدر براى فعل محذوف «أسبّح» است.

سَبْعٌ

اسم عدد اصلى، مفرد و معرب است.

١. با معدود مذكّر، «تاء» به آن ملحق مى‌گردد و با معدود مؤنّث، بدون «تاء» مى‌آيد:

سبعة رجال، سبع فتيات.

٢. معدود آن، جمع و مجرور به اضافه است.

سَبْعَةُ آلافٍ

اسم عدد اصلى، مفرد و معرب است:

١. جزء نخست، همواره مؤنّث مى‌ماند و جزء دوم، مجرور به اضافه است.

٢. اگر معدود ديگرى نيز ذكر شود، مفرد و مجرور به اضافه است: جاء سبعة آلاف رجل.

رأيت سبعة آلاف فتاة.

سَبْعَ عَشْرَةَ

اسم عدد اصلى و مركّب است. هر دو جزء آن، بر حسب محلّ خود در جمله، مبنى بر فتح است.

١. جزء نخست عدد با معدود مذكّر، «تاء» مى‌گيرد، ولى با معدود مؤنّث، بدون «تاء» مى‌آيد. جزء دوم آن با معدود، مطابقت دارد.

جاء سبعة عشر رجلا. رأيت سبع عشرة فتاة.

مررت بخمس عشرة قرية.

٢. اسم معدود، مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

سَبْعُمِائَةِ أَلْفٍ

١. «سبع»، اسم عدد اصلى، مفرد، معرب و مضاف است. همواره مذكّر مى‌آيد؛ زيرا معدود آن مؤنّث است.

٢. «مئة» (مائة) - با «الف» زايد در كتابت و نه در تلفّظ - اسم معدود، مفرد، مجرور به اضافه و مضاف است.

٣. «ألف»، اسم معدود، مفرد و مجرور به