٢. فقط به صورت ماضى به كار مى‌رود، مضارع، امر و مشتق ندارد و با فاعل ظاهر خود، جانشين فعل است. اگر فاعل آن مؤنّث باشد، جايز است «تاء» تأنيث به آن اضافه شود:

ساءت فتاة هند.

٣. فاعل «ساء»، سه وجه دارد: (١) معرّف با «أل» است: ساء الولد العاقّ‌. (٢) به معرّف با «أل»، اضافه مى‌شود: ساء رجل الحرب خالد.

(٣) به اسمى اضافه مى‌شود كه آن اسم، مضاف به معرّف با «أل» است: ساء مهمل أمر اللّغة سمير.

سائِرُ

اسم دائم الاضافه، به معناى «بقيه» و اسم فاعل است و بر حسب موقعيّت خود در جمله، اعراب مى‌پذيرد: جاء سائر النّاس؛ «النّاس»، مجرور به اضافه است.

سابِع

اسم عدد ترتيبى مفرد است كه بر حسب موقعيّت خود در جمله، اعراب مى‌پذيرد.

١. بر وزن «فاعل» ساخته مى‌شود و در تذكير و تأنيث، با معدود، مطابقت دارد: الفصل السّابع، الرّسالة السّابعة.

٢. معدود آن، بر حسب موقعيّت خود در