١. فعل متعدّى دو مفعولى و از افعال قلوب است و براى افادۀ رجحان و برترى به كار مى‌رود. پس از گرفتن فاعل، بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد و مبتدا و خبر را، به عنوان دو مفعول خود، منصوب مى‌كند: زعمتنى شيخا.

٢. اگر معناى رجحان و برترى نداشته باشد، فعل متعدّى يك مفعولى است: زعم أنّه ثرىّ‌.

٣. افعال رجحان عبارت‌اند از: جعل، حجا، حسب، خال، زعم، ظنّ‌، عدّ، هب. اين افعال، «اخوات ظنّ‌» ناميده مى‌شوند.

زمان حاضر

زمان حاضر بر عملى دلالت دارد كه در حال سخن گفتن از آن حاصل مى‌گردد و صيغه‌هاى آن عبارت‌اند از:

١. فعل ماضى با انشاء، براى زمان حاضر به كار مى‌رود: بعتك الدّار.

٢. فعل مضارع: يأكل، يذهب، كه با «لام» ابتداء، «ليس» و «ما» ى نافيه، براى زمان حاضر به كار مى‌رود: إنّ الأستاذ ليشرح الدّرس؛ ليس أرضى عنك؛ ما أعطيك ما طلبت.

زمان فعل

فعل، لفظى است كه بر حالتى يا ايجاد كارى در زمان ماضى، حاضر و يا مستقبل دلالت كند.

١. زمان ماضى بر عملى دلالت مى‌كند كه پيش از سخن گفتن دربارۀ آن، حاصل شده باشد: كتب.

٢. زمان حاضر بر عملى دلالت مى‌كند كه هنگام سخن گفتن دربارۀ آن، واقع مى‌شود:

يكتب.

٣. زمان مستقبل بر عملى دلالت مى‌كند كه پس از سخن گفتن دربارۀ آن، واقع مى‌شود:

سيكتب.