٤. «ما» ى كافّه به آن متّصل مى‌شود و آن را از عمل جرّ باز مى‌دارد: ربّما زيد قادم: ربّتما قدم زيد. در اين صورت، هم «ما» و هم «ربّ‌» معرب مى‌شوند و از عمل باز مى‌مانند.

رُباعى

صيغۀ كلمه‌اى است كه از چهار حرف اصلى تشكيل شده و شامل اين موارد است:

١. مصدر رباعى مجرّد، كه از تمام حروف اصلى و زايد فعل ماضى مشتق از خود تركيب مى‌شود و داراى وزن‌هاى سماعى و قياسى است: فعلل فعللة و فعلالا، دحرج دحرجة و دحراجا.

٢. مصدر رباعى مزيد، از فعل ماضى معلوم مزيد، مشتق مى‌گردد و داراى وزن‌هاى قياسى است: تفعلل تفعللا، تدحرج تدحرجا.

٣. صيغۀ اسم رباعى يا اسم متمكّن مجرّد، كه داراى پنج وزن سماعى است: فعلل جعفر.

٤. فعل رباعى مجرّد، كه يك وزن دارد:

فعلل برطل.

٥. فعل رباعى مزيد، كه داراى يك يا دو حرف زايد است و سه وزن مشهور دارد:

افعنلل، احرنجم. «ابن قطّاع»، وزن‌هاى ديگرى نيز آورده است.

٦. حرف معناى رباعى، كه از چهار حرف گوناگون تركيب مى‌شود و ارتباطى با وزن‌هاى يادشده ندارد: إذما، حاشا، لولا.

رباعى مجرّد

فعل رباعى مجرّد از چهار حرف اصلى تشكيل شده است و يك وزن دارد، فعلل، يفعلل: دحرج، يدحرج. فعل رباعى مجرّد، به سبب حروف بسيار، نمى‌تواند مانند ثلاثى مجرّد تصريف شود و به همين دليل، كاربرد آن اندك است.

رباعى مزيد

فعل رباعى مزيد آن است كه يك يا دو حرف بر حروف اصلى آن افزوده شود.