١. فعل ماضى ناقص از «اخوات كاد» است، معناى شروع كردن مى‌دهد و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد: أخذ الطّالب يدرس. خبر اين كلمه، فعل مضارع است، پس از آن مى‌آيد و ضميرى را كه به اسم آن باز مى‌گردد مرفوع مى‌كند.

٢. اگر به معناى شروع كردن نباشد، فعل تامّ است: أخذ الطّالب درسه. مشتقات اين فعل ماضى، از «اخوات كاد» به شمار نمى‌آيند.

٣. افعال شروع عبارت‌اند از: ابتدأ، أخذ، أقبل، انبرى، أنشأ، جعل، شرع، طفق، علق، قام، هبّ‌. همۀ اين افعال جامدند.

أُخَرُ

اصل آن «آخر» و اسم تفضيل و نكره است.

لازم است مفرد و مذكّر باشد؛ هرگاه مؤنث شود و به شكل جمع بيايد، از صيغۀ اصلى خود خارج شده، اسم معدول شمرده مى‌شود.

١. اگر مؤنّث اصلى آن «أخرى» باشد، غير منصرف و به معناى غير است: مررت بزينب و طالبات أخر. بر وزن فعل مى‌آيد.

٢. اگر مؤنث اصلى آن، «آخرة» در مقابل «أولى» باشد، اسم منصرف است: مررت بزينب و طالبات أخر.

اِخْلَوْلَقَ

١. فعل ماضى ناقص، از «اخوات كاد» است، بر اميد داشتن به وقوع فعل دلالت دارد و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به