٢. اسم اشاره‌اى است كه به مكان دور اختصاص دارد: ثمّت اضطرابات، مبنى بر فتحه، محلاّ منصوب و مفعول فيه است. گاهى با «من» و «إلى» مجرور مى‌شود: ذهب فلان إلى طرابلس و من ثمّ إلى بيروت.

ثَمانٍ (ثَماني)

اسم عدد اصلى، مفرد و معرب است.

١. با معدود مذكّر، همراه «تاء» و با معدود مؤنّث، بدون «تاء» مى‌آيد: ثمانية رجال و ثماني فتيات.

٢. معدود آن جمع و مجرور به اضافه است.

٣. هنگامى كه از اضافه منقطع شود، «ثمان» نوشته مى‌شود: حقائب ثمان، و هرگاه اضافه شود: ثماني حقائب، و با عدد مركّب: ثماني عشرة حقيبة، «ثماني» نوشته مى‌شود.

ثمانٍ (ثماني) و عشْرون

اسم عدد اصلى و معطوف است.

١. جزء نخست آن معرب است، و جزء دوم آن نيز معرب است، ولى علامت رفع آن «واو» و علامت نصب و جرّ آن «ياء» است.

٢. جزء اول عدد، با معدود مذكّر، همراه «تاء» و با معدود مؤنّث، بدون «تاء» مى‌آيد، ولى جزء دوم آن به حال خود باقى مى‌ماند:

جاء ثمانية و عشرون رجلا. رأيت ثمانيا و عشرين فتاة.

٣. معدود آن مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

ثمانِمِائةِ ألْفٍ

١. «ثمان»، اسم عدد اصلى، مفرد، معرب، و مضاف است و چون معدود آن مؤنّث است، همواره مذكّر مى‌آيد.

٢. «مائة»، اسم معدود، مفرد، مجرور به اضافه و مضاف است. «الف» آن نوشته مى‌شود، ولى تلفّظ نمى‌شود.

٣. «ألف»، نيز اسم معدود، مفرد و مجرور به اضافه است.

ثَمانونَ

اسم عدد اصلى، عقود، معرب و علامت رفع آن «واو» و علامت نصب و جر آن «ياء» است.

١. عدد با معدود مذكّر و مؤنّث به يك لفظ باقى مى‌ماند: جاء ثمانون رجلا رأيت ثمانين فتاة. مررت بثمانين قرية.

٢. معدود آن مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

ثماني عشْرةَ

اسم عدد اصلى و مركّب است و هر دو جزء آن، بر حسب موقعيّت در جمله، مبنى بر فتحه‌اند.