اسم اشاره براى مفرد مؤنّث نزديك است و براى عاقل و غير عاقل به كار مى‌رود، مبنى بر كسره و بر حسب موقعيّتش در جمله، محلاّ مرفوع يا منصوب يا مجرور است: ته امرأة جميلة. ته سيّاره سريعة.

تي

اسم اشاره براى مفرد مؤنّث نزديك است، و براى عاقل و غير عاقل به كار مى‌رود. مبنى بر سكون و بر حسب موقعيّتش در جمله، محلاّ مرفوع يا منصوب يا مجرور است: تي امرأة جميلة. تي سيّارة سريعة.

تَيْدَ

اسم فعل به معناى امر: أمهل و مبنى بر فتحه است و محلّى از اعراب ندارد. فاعل آن، ضمير مستتر وجوبى است و تقدير آن «أنت» است.

تِيكَ

اسم اشاره براى مفرد مؤنّث نزديك است، و براى عاقل و غير عاقل به كار مى‌رود، مبنى بر فتحه و بر حسب موقعيّتش در جمله، محلا مرفوع يا منصوب يا مجرور است: تيك فتاة جميلة. تيك سيارة سريعة.

تَيْنِ

اسم اشاره براى مثنّاى مونّث نزديك است، و براى عاقل و غير عاقل به كار مى‌رود. در محل نصب و جرّ، مبنى بر «ياء» و در محل رفع، مبنى بر «الف» است: رأيت تين الفتاتين.

تِيِنِّكَ (تَيْنِكَ‌)

اسم اشاره براى مثنّاى مؤنّث دور است، و براى عاقل و غير عاقل به كار مى‌رود. در محلّ نصب و جرّ، مبنى بر «ياء» و در محلّ رفع، مبنى بر «الف» است: رأيت تينّك الفتاتين.