وزنى قياسى براى مصدر ثلاثى مزيد است، اصل فعل ماضى مزيد آن، «فعّل»، و وزن خاص ماضى آن، «فعّى» است؛ زيرا لام الفعل آن «الف» است: سوّى تسوية، حلّى تحلية.

تَفَكَّرَ

افعال قلوب دو مفعول را منصوب مى‌كنند كه اصل آن دو، مبتدا و خبر است. افعال ديگرى نيز به اين فعل‌ها ملحق‌اند كه با آن‌ها هم‌معنايند، ولى فقط استفهام باعث تعليق عمل آن‌ها مى‌شود: (أَ وَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ‌). اين فعل‌ها عبارت‌اند از: أبصر، استنبأ، تفكّر، سأل، نظر.

تَفَوْعَلَ

وزن فعل رباعى مزيد و براى بيان مطاوعۀ فعل مجرّد است: جوربه؛ يعنى ألبسه الجورب فتجورب.

تَفَوْعُلٌ

وزن قياسى مصدرهاى رباعى مزيد، و فعل ماضى مزيد آن، «تفوعل» است: تجورب تجوربا.

تَفَيْعَلَ

وزنى براى فعل رباعى مزيد و براى بيان مطاوعۀ فعل مجرّد است: تبيطر.

تَفَيْعُلٌ

وزن قياسى مصدرهاى رباعى مزيد، و فعل ماضى مزيد آن، «تفعيل» است: تفيلق.

تقدير علامت‌هاى اعراب - در اسم‌ها

علامت‌هاى اعراب در اين موارد، مقدّر است:

١. اسم مقصور، در «الف»، در حالت رفع و نصب و جرّ، به علّت تعذّر، مانند: جاء الفتى، جاء فتى - رأيت الفتى، رأيت فتى - مررت بالفتى،