٢. جزء نخست عدد، با معدود مذكّر، همراه «تا» و با معدود مؤنث بدون «تاء»، و جزء دوم با معدود مطابقت دارد: جاء تسعة عشر رجلا. رأيت تسع عشرة فتاة. مررت بتسع عشرة قرية.

تسعُمِائةِ ألْفٍ

١. «تسع»، اسم عدد اصلى، مفرد، معرب و مضاف است كه همواره مذكّر مى‌آيد؛ زيرا معدود آن (مائة) مؤنّث است.

٢. «مئة» (مائة) - كه «الف» آن نوشته مى‌شود ولى خوانده نمى‌شود - اسم معدود، مفرد و مجرور به اضافه است و خود نيز مضاف است.

٣. «ألف»، اسم معدود، مفرد و مجرور به اضافه است.

تسعٌ و عشرون

اسم عدد اصلى و معطوف است.

١. بخش نخست آن معرب است، بخش دوم آن نيز معرب و رفع آن به «واو» و نصب و جرّ آن به «ياء» است.

٢. بخش نخست عدد، با معدود مذكّر، همراه «تاء» و با معدود مؤنث، بدون «تاء» مى‌آيد، ولى بخش دوم به حال خود باقى مى‌ماند: جاء أربعة و عشرون رجلا. رأيت أربعة و عشرين فتاة.

٣. معدود آن مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

تِسْعُونَ

اسم عدد اصلى، عقود و معرب است كه علامت رفع آن «واو» و علامت نصب و جرّ آن «ياء» است.