٢. هرگاه تابع منادا، داراى «أل» و مضاف يا غيرمضاف باشد، به سبب مراعات لفظ، رفع آن جايز است: يا عليّ الكريم، و به سبب مراعات محلّ‌، نصب آن جايز است: يا علىّ الكريم.

٣. هرگاه تابع منادا، بدل از منادا باشد، حكم آن، حكم مناداى مستقل است: يا سمير خالد، يا زيد أخانا.

٤. معطوف بدون «أل» نيز همين حكم را دارد: يا سمير و خالد.

٥. تأكيد و معطوف همراه با «أل»، مانند نعت است: يا لبنانيّون أجمعون و أجمعين. يا فتى أحمد و أحمد.

٦. ضمّه‌اى كه در آخر تابع است، در حقيقت، علامت رفع آن نيست؛ زيرا متبوع آن معرب نيست؛ بلكه مبنى است، و اين ضمّه، به منظور همسان شدن تابع و متبوع آورده شده است.

٧. هرگاه منادا، مضاف يا شبه مضاف باشد، همۀ توابع آن منصوب‌اند: يا عبد اللّه العاقل.

تارَةً

ظرف زمان معرب مبهم: يشجّعني تارة، و مفعول فيه و منصوب به فتحۀ ظاهر است.

تاسِعٌ

اسم عدد ترتيبى مفرد است و بر حسب موقعيّتش در جمله، اعراب مى‌پذيرد.

١. بر وزن «فاعل» ساخته مى‌شود و با معدود مطابقت دارد؛ يعنى با معدود مذكّر، مذكّر و با معدود مؤنّث، مؤنّث مى‌آيد: الفصل التاسع، الرّسالة التاسعة.

٢. معدود آن بر حسب موقعيّتش در جمله، اعراب مى‌پذيرد و در كلام، پيش از آن قرار مى‌گيرد.

تاسِعَ عشَرَ

اسم عدد ترتيبى مركّب و بر حسب موقعيّتش در جمله، مبنى است.

١. جزء نخست آن بر وزن «فاعل»، و هر دو جزء، مبنى بر فتحه‌اند و در تذكير و تأنيث با معدود، مطابقت دارند: الفصل التاسع عشر، الرّسالة التاسعة عشرة.

٢. معدود آن بر حسب موقعيّتش در جمله، اعراب مى‌پذيرد و پيش از آن قرار مى‌گيرد.

تأكيد - مترادف آن

تأكيد لفظى، تكرار لفظ پيشين يا آوردن مترادف آن است. مؤكّد يا متبوع، مترادف آن است: فاز انتصر القائد.