رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٢٧ - باب دوم آداب الاستنجاء

متنجس بوده باشد مجزى نيست، همچنان كه آبى كه طاهر نباشد استنجاء به آن صحيح نيست اجماعاً، و ميان متنجّسات به اجناس نجاسات فرق نيست.

و متنجس- خواه به نجاست براز و خواه به نجاستى ديگر از نجاسات- مزيل نجاست نمى‌تواند بود مطلقاً.

[١٠٢] مسألة: اگر جسمى- كه طاهر نبوده باشد- مستعمل شود، تطهير محل به آب طاهر متعيّن خواهد شد، و استنجاء به احجار طاهره بعد از آن، فايده نخواهد داشت مطلقاً على الاصح. علّامه- ; تعالى در منتهى و نهاية[١] ميان نجاست غايط و ساير اجناس نجاسات فرق كرده مى‌گويد: اگر متنجس به نجاست براز مستعمل شود، محتمل است كه استعمال سه سنگ طاهر بعد از آن كافى بوده باشد؛ بنا بر آنكه جنس نجاست يكى است و مختلف نيست و پيش من اين فرق ضعيف است.

[١٠٣] مسألة: مستعمل، ما دام كه نجس باشد، مجزى نيست و وصف بكارت- كه در احاديث وارد شده‌[٢]- منافاتى ندارد. و بعد از ازاله نجاست از آن مجزى است.

و لازم نيست كه آلات استنجاء در اصل ابكار- يعنى غير مستعمل بوده باشد على الاطلاق.

[١٠٤] مسألة: ادوات استجمار شرط است كه خشك باشد، و تا مبلول و با رطوبت باشد مجزى نيست هرچند كه طاهر باشد و هرچند كه رطوبت آن از حدّ موضعى كه بر آن واقع مى‌شود، تجاوز نكند و منتشر نشود؛ چه اگر رطب باشد، به ملاقات محل، نجس خواهد شد، و استعمال نجس صحيح نيست. و نيز رطوبت آلت‌

[١]. نگاه كنيد به: منتهى المطلب، ج ١، ص ٢٨٠؛ نهاية الاحكام، ج ١، ص ٨٨.

[٢]. چنانچه در وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣٤٩، ب ٣٠ از احكام الخلوة، ح ٤ آمده است.