اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٣٣ - ديباچهاى بر دعا

همچنين ترس و گريز از خطرها و پستى‌هاى اجتماعى و فردى و اخلاقى است.

اين، يك نوع درخواست است، نه تنها مطالبه كردن چيزى از كسى، بلكه خواستن به معناى اعلان نيازمند بودنِ من و همواره خواستار و خواهان اين مطلوبها بودنِ من، اعلام شعارها، نيازها، شخصيت و تعهّدات من، و معناى زندگى در نظر من است.[١]

٤. وجود داشتن عنصر سياسى و اجتماعى در دعا. اين عنصر، بويژه در صحيفه سجّاديه، اين اثر جاودانه و ميراث ماندگارِ آل محمّد- صلوات اللَّه عليهم اجمعين- بسيار برجسته است؛ چرا كه دعاها و راز و نيازهاى برجاى مانده از اين خاندان بزرگ و باليدگانِ در بسترِ كرامت و نبوّت، اگر چه بيشتر به ساحتهاى معنويت و معرفت و تربيت و پالايش امّت پيامبر ٦ و راز و نياز با خداى بى‌نيازِ بنده نواز شهرت يافته است، برهنه از ساحتهاى اجتماعى و سياسى امّت اسلامى نيست، و امامان معصوم (ع)، بويژه امام على بن حسين (ع)، حتّى در سخت‌ترين شرايط و تاريك‌ترين عرصه‌هاى حيات اجتماعى و در روزگارِ سلطه ديكتاتورترين حاكمان، از طرح مسائل حسّاس سياسى و اجتماعى، و تصحيح جريانهاى ناموزون روزگارِ خود غفلت نورزيده‌اند. در اين باره، در پايانِ اين ديباچه، كه مربوط به «زمينه‌هاى شكل‌گيرى و سامان‌يابى» صحيفه مبارك است اشاره خواهيم كرد.

[١] - به مجموعه آثار« نيايش» رجوع شود