عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ. وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ.[١] گفتيم: همه از آن (بهشت) فرو شويد، پس اگر رهنمودى از من به سوى شما بيايد، آنان كه از راهنمايىِ من پيروى كنند، نه بيمى بر آنهاست و نه اندوهگين شوند. و كسانى كه كافر شوند و آيات ما را دروغ شمرند، دوزخيان‌اند و در آن، جاودانه‌اند.

يَا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي فَمَنِ اتَّقَى‌ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ. وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا أُولئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ.[٢] اى فرزندان آدم! چنانچه پيامبرانى از خودتان نزد شما آيند كه آيات مرا بر شما بخوانند، پس آنان كه پرهيزگارى كنند و به شايستگى آيند، نه بيمى بر آنهاست و نه اندوه خورند. و كسانى كه آيات (نشانه‌ها و سخنان) ما را دروغ انگارند و از آنها به گردنگشىْ روى برتابند، اينان، دوزخيان‌اند كه در آن، جاودانه باشند.

روح‌هاى زندگى‌بخش‌

بنا بر آموزه‌هاى قرآنى و رواياتى كه مؤيّد اين آموزه‌هاست، خداوند، انسان را از خاك آفريده و سپس از «روح» خود، در آن دميده است:

فَاذا سَوَّيتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ روُحى‌ ....[٣] پس چون او را راست و تمام گردانيدم و در وى، از روح خود دميدم.

انسان به عنوان انسان، از نسل ميمون به صورت فعلى‌اش تعالى نيافته است. او از عالمِ روح «تنازل» يافته است؛ يعنى روح ما از خداوند است و سرانجامْ به او باز مى‌گردد:

[١] - بقره، آيه ٣٨- ٣٩

[٢] - اعراف، آيه ٣٥- ٣٦

[٣] - ص، آيه ٧٢