انَّ للَّهِ سَبْعِينَ الْف حِجابٍ مَنْ نُورٍ وَ ظُلْمَةٍ لَوْ كُشِفَتْ، لَاحْرَقَتْ سُبُحاتُ وَجِهْهِ ما دُونَهُ.[١] همانا خدا را هفتاد هزار حجاب است از نور و ظلمت.

اگر آن حجابها كنار روند، سبحات روى (جلال و عظمت او) «ماسوا» را خواهد سوخت.

براى همين است كه با پيامبران، از وراى حجابْ سخن گفته است:

وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِن وَرَآءِ حِجَابٍ.[٢] و هيچ آدمى را نرسد كه خداى با او سخن گويد؛ مگر به وحى يا از پسِ پرده.

گاهى ديگر، پرده، براى تعظيم و تكريم و بزرگداشت است؛ مانند ستر و پوشش كه در وراى آن، سلطان يا زنان‌اند تا بدين وسيله، از ابتذال و پلشتى، در امان بمانند. و گاه ديگر نيز به لحاظ «منّت» و نيكى كردن بر آدميان و نواختنشان است تا زشتى‌ها و آلودگى‌ها و تردامنى‌هايشان را كه مايه‌هاى نفرت و انزجار و گريزشان ازيكديگر است، پوشيده دارد.

در سخن پاره‌اى از عارفان، آمده است كه: لَوْ كانَتْ الذّنُوُبُ تَفُوحُ، ما جَلَسَ احَدٌ مع احدٍ.

اگر بوى گندِ گناهان مى‌وزيد، كسى در كنار كس ديگر نمى‌نشست. و همه از هم مى‌گريختند.

خداى مهربان، بر آدميان منّت نهاده است و با فروهشتن سترها و پوششها بر روى زشتى‌ها و پلشتى‌ها و آلودگى‌هاشان، آنان را نسبت به يكديگر نزديك و مهربان، با گذشت و فداكار و ايثارگر نموده و از گزند يكديگر، رهايى بخشيد و در پرتو اسم مبارك «الظَّاهِر»، زيبايى‌ها و جمال هر يك را آشكار ساخته است. در دعا آمده است:

يا مَنْ اظْهَرَ الْجَميلَ وَ سَتَرَ الْقبيحَ.[٣] اى خدايى كه زيبايى‌ها را آشكار و زشتى‌ها را مى‌پوشانى.

يكى از اسماى حسناى حق و نامهاى نيكوى خداوند، نام مبارك «الْغَفَّار» است. غفّار كسى است كه زيبايى‌ها را آشكار و زشتى‌ها را بپوشاند. «غَفَرَ» به معناى پوشانيدن است و خداى سبحان، اولًا: زشتى‌هاى بدن بنده را كه ديده‌ها آن را زشت مى‌شمارد، پوشانيده و با

[١] - بحار الأنوار، ج ٥٨، ص ٤٥

[٢] - شورا، آيه ٥١

[٣] - مفاتيح الجنان، ص ٤٧