مَلائِكَتِهِ يَسْلُكُ بِهِ طَريقَ الْمَكارِمِ، وَ مَحاسِنَ اخْلاقِ الْعالَمِ لَيْلَهُ وَ نَهارهُ.[١] از آن زمان كه پيامبر خدا ٦ از شير باز گرفته شد، خداوند، بزرگ‌ترين فرشته خود را شب و روز، همنشين او ساخت تا او را در مسير كرامت و نيكويى‌هاى اخلاقى پيش بَرَد».

آن يتيمى و سرپرستى، و اين راهيابى و هدايت، و آن بينوايى و اين بى‌نيازى، جلوه‌هاى باز و روشنى از تدبير و تقدير و ربوبيّت خداى تعالى در باره تربيت آن حضرت از كودكى تا رسيدن به پيامبرى است و به راستى اگر خداوند، آن بزرگوار را در كودكى در دامان لطف و مهر خود نمى‌نواخت و از گمراهى‌هاى شرك و انحرافهاى محيط، نگاهش نمى‌داشت و طريق ايمان و بندگى را به او نمى‌آموخت، هيچ گاه نمى‌توانست خدا را با اسماى حسناى او بشناسد؛ همچنان كه در قرآن كريم آمده است:

وَكَذلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنَا مَا كُنتَ تَدْرِي مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِيمَانُ وَلكِن جَعَلْنَاهُ نُوراً نَهْدِي بِهِ مَن نَّشَاءُ مِنْ عِبَادِنَا وَإِنَّكَ لَتَهْدِي إِلَى‌ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ.[٢] و همچنين از فرمان خويش روحى (قرآن) را به تو وحى كرديم.

تو نمى‌دانستى كه كتاب و ايمان چيست؛ ليكن ما آن را نورى ساختيم كه بدان، هر كس از بندگان خويش را كه بخواهيم، راه مى‌نماييم؛ و هر آينه، تو به راهى راست راه مى‌نمايى.

و اگر از حمايت عمويش ابوطالب برخوردارش نمى‌كرد و به امانت، مشهورش نمى‌كرد و خديجه، آن زن هوشمند و توانگر و بزرگوار را دلبرده‌اش نمى‌ساخت تا به گاهِ نياز، از جان و دل ثروتش را در پيشبرد دعوتش در اختيار او بگذارد، و اگر در پرتو گشادى سينه، راههاى پيروزى را به رويش نمى‌گشود، هرگز نمى‌توانست دردها و بى‌نوايى‌ها و نابسامانى‌هاى مردمش را دريابد و به يارى آنان بشتابد و نيز بارِگران رسالت و هدايت را بر دوش كشد و از گردنه‌هاى هراسناك و تنگناهاى جامعه جاهلى آن روز عبور دهد و حصار سنگين و مقاوم جهان آن روز را به هم بريزد و به جاى جهالت، فرزانگى، و به‌

[١] - نهج البلاغة، خطبه ٢٣٤

[٢] - شورا، آيه ٥٢