كارهاى نيكويى است كه از جانهاى با ايمان و بلند نظر، و عضوهاى پر تلاش «ابرار»، بروز كرده است و همواره بالا مى‌رود و به مقياس علم و ايمانشان، اوج مى‌گيرد و بر اساسِ «الَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرفَعُهُ.[١] سخن پاك (باورِ راستين) به سوى او بالا مى‌رود و كردار نيك و شايسته آن را بالا مى‌برد» در اعْلى‌ عَلِّيّينَ، به صورت نقش ثابت، قرار مى‌يابد.

يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ.[٢] خداوند، كسانى از شما را كه ايمان آورده‌اند، [به پايه‌اى‌] و كسانى را كه دانش داده شده‌اند، به پايه‌ها بالا بَرَد؛ و خدا بدانچه مى‌كنيد، آگاه است.

مقرّبان‌

مقرّبان، گروهى از پيشتازان عرصه بندگىِ خداى‌اند كه به مقام «قرب» خداوند، دست يافته‌اند. در سوره واقعه، پس از آنكه به رخداد بزرگ و ترس‌آور رستاخيز، پرداخته است، مردم را در آن روز، به سه گروه تقسيم كرده است:

گروه نخست، خجستگان و سعادتمندان‌اند؛ «اصْحابُ الْمَيمَنةِ».

گروه دوم، شومان و بدبختان‌اند؛ «اصْحابُ الْمشْئمَةِ».

گروه سوم، پيشىْ گيرندگانِ به ايمان و طاعتگزارى و جهاد كه نزديكْ داشته شدگان‌اند؛ «مقَّربُونَ».

إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ... وَكُنتُمْ أَزْوَاجاً ثَلَاثَةً. فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ. وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ. وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ.

أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ.[٣] آن گاه كه آن رخداد رخ دهد؛ ... و شما سه گروه باشيد:

خجستگان و سعادتمندان (ياران سوى راست)، خجستگان چه باشند؟! و شومان و بدبختان (ياران سوى چپ)، شومان و بدبختان چه باشند؟! و پيشْ‌

[١] - فاطر، آيه ١٠

[٢] - مجادله، آيه ١١

[٣] - واقعه، آيه ٧- ١١