٥. آنچه كه آدمى از راه حرام به دست مى‌آورد، رزق خداوند نيست. بنا بر اين، ابزارهاى گناه، رزق خداوند نيستند؛ چرا كه خداوند، هيچ گاه گناه بندگانش را به خود، نسبت نداده است:

وَإِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً قَالُوا وَجَدْنَا عَلَيْهَا آبَاءَنَا وَاللَّهُ أَمَرَنَا بِهَا قُلْ إِنَّ اللَّهَ لَايَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ أَتَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ.[١] و چون كار زشتى كنند، مى‌گويند: «پدرانمان را بر آن يافتيم و خدا ما را بدان فرمان داده است».

بگو: «خدا به زشتكارى فرمان نمى‌دهد. آيا بر خدا چيزى مى‌گوييد كه نمى‌دانيد؟».

إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِيتَاءِ ذِي الْقُرْبَى‌ وَيَنْهَى‌ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ.[٢] همانا خداوند، به داد و نيكوكارى و دادن [حقِ‌] خويشاوند (صله رحم و نيكى كردن به خويشان) فرمان مى‌دهد و از زشتكارى و كار ناپسند و ستم و سركشى، باز مى‌دارد. شما را پند مى‌دهد شايد كه ياد كنيد و پند گيريد.

٦. «رزق طيّب»، همان رزق حلال است و طبيعت سالم آدمى، از آن بى‌بهره نيست؛ يعنى طبيعت آدمى نيز آن را پاكيزه مى‌داند و از آن خوشش مى‌آيد. ملاك حلال بودن شرعى نيز همين است: «وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ.[٣] چيزهاى پاكيزه را بر ايشان حلال و پليدى‌ها را بر آنها حرام مى‌كند». اساساً حلال شرعى، تابع حلال فطرى است؛ زيرا دين خداوند، بر وفق فطرتهاى آدميان است و خداوند، آدمى را به ابزارهاى تغذيه كارآمد و مهم و ظريف، مجهّز كرده است و موجوداتى از زمينيان مانند حيوانات و گياهان را با قِوام و ماندگارىِ زندگى‌

[١] - اعراف، آيه ٢٨

[٢] - نحل، آيه ٩٠

[٣] - اعراف، آيه ١٥٧