وَقَالَ الَّذِينَ اتَّبَعُوا لَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَمَا تَبَرَّءُوا مِنَّا كَذلِكَ يُرِيهِمُ اللَّهُ أَعْمَالَهُمْ حَسَرَاتٍ عَلَيْهِمْ وَمَا هُمْ بِخَارِجِينَ مِنَ النَّارِ.[١] آن گاه كه پيشوايان، از پيروانْ بيزارى نمايند و عذاب را ببينند و رشته‌هاى پيوندشان گسسته گردد، و آنان كه پيروى كردند، گويند: «كاش ما را بازگشتى مى‌بود تا از آنها بيزارى مى‌نموديم؛ چنانكه از ما بيزارى نمودند». خداوند، اين گونه كردارهاشان را به آنان مايه پشيمانى مى‌نماياند، و هرگز از آتش دوزخ بيرون نيايند.

در جاى ديگر فرمود:

وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى‌ كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَتَرَكْتُم مَا خَوَّلْنَاكُمْ وَرَاءَ ظُهُورِكُمْ وَمَا نَرَى‌ مَعَكُمْ شُفَعَاءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكَاءُ لَقَد تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَضَلَّ عَنكُم مَاكُنتُمْ تَزْعُمُونَ.[٢] يك‌يك به نزد ما آمده‌ايد، همان سان كه نخست بار آفريديمتان، و آنچه را كه داديمتان، در پشت سر (دنيا) نهاده‌ايد، و آن شفيعانتان [از بتان‌] را كه مى‌پنداشتيد درباره [تربيت و تعيين سرنوشتِ‌] شما شريكان [ما] هستند، با شما نمى‌بينيم. به راستى، پيوندِ ميان شما گسسته گشت و آنچه [شريكان ما و شفيعان خود] مى‌پنداشتيد، از شما ناپديد شده‌اند.

به همين گونه، آياتى ديگر كه همگى آنها، يكسره چنين پندارها و سخنان گزاف آلودى را از ساحت زندگى واپسين دور مى‌كند و حساب آخرت را به كلّى ازحساب دنيا جدا مى‌داند، و بيانگر اين حقيقت است كه در عرصه قيامت، نشانى و نشانه‌اى از سببها و ساز و كار و رسم و آيين دنيايى نيست، و رابطه‌هاى طبيعى كه در اين جهان در ميان آفريده‌ها هست به كلّى در آخرت از هم گسسته خواهد بود:

[١] - بقره، آيه ١٦٦- ١٦٧

[٢] - انعام، آيه ٩٤