الْانْدادِ وَ انَّ اللَّهَ يُقَدِّمُ مايشآءُ وَ يُؤَخِّرُ مايشآءُ.[١] خداوند، هيچ پيامبرى را برنينگيخت تا اينكه به سه ويژگى از آنان پيمان گرفت: اقرار به بندگى او، و دل كندنِ از بتها، و باورِ به اينكه خداوند، هر چه را خواهد، پيش مى‌دارد و هر چه را خواهد، پس مى‌اندازد.

مفهوم «بَداء» در لغت، ظهور بعد از خِفاست؛ نمودار شدن، آشكار شدن، پرده برافكندن، پس از پوشيده بودن.

وَبَدالَهُمْ مِنَ اللَّهِ ما لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ.[٢] و از جانب خداوند براى آنان، آنچه گمان نمى‌بردند، پديدار شود.

وَ بَدالَهُمْ سَيِّئاتِ ماكَسَبُوا.[٣] و بر آنان، بدى‌هاى (يعنى عقوبتهاى) آنچه به دست آورند، نمودار شود.

روشن است كه «بَداء» بدين معنا، نزد هيچ مسلمان آگاه به كتاب و سنّت، بر خداى تعالى اطلاق نمى‌شود؛ زيرا كه چنين اطلاقى، لازمه‌اش حدوث علم خدا به چيزى پس از جهل به آن خواهد بود، در حالى كه ساحتِ قدسِ حق تعالى، منزّه و پاك از چنين علمى است.

دانشمندان شيعه به پيروى از قرآن كريم و با دريافت معرفتى كه از مكتب اهل‌بيت (ع) دارند و نيز به مدد براهين عقلى، خدا را عالم به همه چيز و همه حوادث و رويدادها و پديده‌هاى گذشته و آينده، نهان و آشكار مى‌دانند و بر اين باورند كه در گستره هستى، در نهان و آشكار آن، هيچ چيز براى او پوشيده نيست.

انَّ اللَّهَ لا يَخْفى‌ عَلَيْهِ شَى‌ءٌ فِى الْارْضِ وَ لا فِى السَّماءِ.[٤] هيچ چيز، نه در زمين و نه در آسمان، بر خدا پوشيده نيست.

و از زبان حضرت ابراهيم (ع) در مقام مناجات و راز و نياز با خداوند، آورده است:

رَبَّنا انَّكَ تَعْلَمُ ما نُخْفى‌ وَ ما نُعْلِنُ وَ ما يَخْفى‌ عَلَى اللَّهِ مِنْ شَىْ‌ءٍ فِى الْارْضِ وَ

[١] - همان، ص ١٤٧

[٢] - زمر، آيه ٤٧

[٣] - زمر، آيه ٤٨

[٤] - آل عمران، آيه ٥