در آن روزى كه صفها جدا شود و سپيدرويان در يك سو، و سيه رويان در سوى ديگر قرار گيرند، در آن روزى كه آدميان از گورهاشان به درآيند؛ در حالى كه عريان‌اند و ذليلانه بار سنگين گناهانشان را به دوش مى‌كشند، هر كس به هر سو كه مى‌نگرد، خلايق را در كارى جز آنچه خود با آن درگير است، مى‌بيند. در آن روزى كه چهره‌هايى شادان و خندان، و چهره‌هايى عبوس و گَرد آلود و سرگردان و از يكديگر گريزان‌اند.

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ. وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ. وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ. لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ. وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ. ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ. وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ. تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ. أُولئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ.[١] روزى كه آدمى از برادر خود مى‌گريزد، و از مادر و پدر خويش، و از همسر و فرزندانش، هر مردى از آنان را در آن روز، كارى است كه بدان مى‌پردازد (كسى به ديگرى نپردازد). در آن روز، روى‌هايى تابان و درخشان‌اند، خندان و شادمان. و روى‌هايى در آن روز، بر آنها گَرد نشسته است، تيرگى و سياهى، آنها را فروپوشد؛ اينان‌اند كافرانِ بدكارِ گنه پيشه.

لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَى‌ وَزِيَادَةٌ وَلَا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ أُولئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيَها خَالِدُونَ. وَالَّذِينَ كَسَبُوا السَّيِّئَاتِ جَزَاءُ سَيِّئَةِ بِمِثْلِهَا وَتَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ مَا لَهُم مِنَ اللَّهِ مِنْ عَاصِمٍ كَأَ نَّمَا أُغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّيْلِ مُظْلِماً أُولئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ.[٢] براى كسانى كه نيكويى كردند، [پاداشى‌] نيكوتر باشد و فزونى‌اى [افزون بر استحقاق‌] و رخسارشان را گَرد تيره [گناهان‌] و خوارى نپوشاند. اينان بهشتيان‌اند كه در آن، جاويدان باشند. و كسانى كه كارهاى بد كردند، كيفر بدكارى را همانند آن دارند و آنان را خوارى بپوشد. آنان را نگهدارنده‌اى [در برابر كيفرِ] خداى نيست؛ گويى كه پاره‌هايى از شب تاريك، بر رخسارشان پوشانده شده است. اينان دوزخيان‌اند كه در آن، جاويدان باشند:

[١] - عبس، آيه ٣٤- ٤٢

[٢] - يونس، آيه ٢٦- ٢٧