من اگر انتقام كارهايى را كه« احمد» انجام داد، از فرزندان و خاندان او نگيرم، از ريشه و تبار« خُنُدف» نخواهم بود. خُنْدُف از نياكان پدر يزيد بوده است كه اين عنصر پليد بر او مى‌نازد( نفس المهموم، ص ٤٣٥).

از اين‌رو، امام على بن ابى‌طالب( ع)، درباره اين خاندان منافق و رياكار كه در پوشش مسلمانى مى‌كوشيدند تا جاهليت را بازگردانند، فرمود:« فَوَ الذّى‌ فَلَقَ الْحبَّةَ وَ بَرَأ النَّسَمَةَ، ما اسْلمُوا وَلكِنِ اسْتَسْلَمُوا وَ اسرُّوا الْكُفْرَ، فَلَمَّا وَجَدوُا اعْواناً عَلَيْهِ اظْهَروُهُ. سوگند به خدايى كه دانه را شكافته و آفريدگان را پديد آورده است، اينان( آل ابوسفيان)، اسلام را نپذيرفتند، بلكه از بيم تسليم شدند و كفر را نهفتند. تا آنكه يارانى بيابند و كفر خود را آشكار كنند و از اسلام، سربتابند»( نهج البلاغة، نامه ١٦)

( مثنوى، دفتر يكم، بيت ٢٦٢- ٢٦٧)

( مثنوى، دفتر يكم، بيت ٤٨-/ ٥٠)

يا اين بيت ابن رومى( ٢٢١- ٢٨٤ ه. ق.) در زبان تازى:

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

اگر من در مدح و ثناى تو، به خطا رفتم، تو در باز داشتن از من، به خطا نرفتى؛ چرا كه من نيازهاى خود را« در بيابانى بى كِشت» فرود آوردم؛ يعنى به درگاهى عرض نياز بردم كه بى‌خير و بركت بود

( گلشن راز)

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

( مثنوى، دفتر يكم، بيت ٢٨٦٢- ٢٨٦٣). و خواجه شيراز سروده است:

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

امام عارفان و سيد و سالار عابدان، در همين نيايش مى‌گويد:« سَلَكَ بِهِمْ طريقَ ارادتِهِ، وَ بَعَثَهُمْ في سبيل مَحَبَّتِهِ. آنان( آفريدگان) را به پيمودن راهى كه خود مى‌خواست، وا داشت و در راه رسيدن به محبّت خويش، برانگيخت».