اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٦٠ - آداب دعا
|
باز، عيسى چون شفاعت كرد، حق |
خوان فرستاد و غنيمت بر طَبَق |
|
|
باز، گستاخان، ادب بگذاشتند |
چون گدايان زَلّهها برداشتند |
|
|
لابه كرده عيسى ايشان را كه اين |
دايم است و كم نگردد از زمين |
|
|
بدگمانى كردن و حرصآورى |
كفر باشد پيش خوانِ مهترى |
|
|
زآن گدا رويانِ ناديده ز آز |
آن درِ رحمت بر ايشان شد فراز |
|
|
ابر بَرنايد پىِ منعِ زكات |
وز زِنا، افتد وبا اندر جهات |
|
|
هر چه بر تو آيد از ظلمات و غم |
آن ز بىباكى و گستاخى است هم |
|
|
هر كه بىباكى كند در راهِ دوست |
رهزنِ مردان شد و نامَرْد، اوست |
|
|
از ادب پُر نور گشته است اين فلك |
وز ادب، معصوم و پاك آمد مَلَك |
|
|
بُد ز گستاخى كسوفِ آفتاب |
شد عزازيلى ز جرئت رَدّ باب.[١] |
|
آداب دعا
در اينجا به پارهاى از «آداب دعا» كه از قرآن كريم و روايات رسيده از پيامبر گرامى اسلام و امامان از خاندانِ او گرفته شده، اشاره مىشود.
١. دعا كننده بداند كه توفيق دعا از خداست
بر اساس تعاليم پيامبران الهى و آموزههاى دينى، بويژه معارف اسلامى، ادبِ نخست آن است كه دعا كننده، بداند آدمى از جانب خداوند، رخصت يافته تا او را بخواند و نام پاك او را بر زبان جارى كند و هر گاه كه خواهد و هر جا كه باشد، با او به گفتگو بنشيند و راز خويش را با او در ميان گذارد و نيازهايش را از او بطلبد. امام على بن حسين (ع) مىفرمايد:
الْحَمْدُ للَّهِ الّذى انْادِيهِ كُلَّما شِئتُ لِحاجتى وَ اخْلُوا بِهِ حَيْثُ شِئْتُ لِسِرّى بِغَيْرِ شَفِيعٍ فَيَقْضِى لى حاجتى.[٢] سپاس و ستايش، خدايى راست، كه هر گاه كه
[١] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٧٨- ٩٢.
[٢] - مفاتيح الجنان، دعاى ابوحمزه ثمالى