خداوند، كه در يك گفتگوى دل‌انگيز و مهربانانه، با ندايى موج خيز و برانگيزنده از پروردگار خويش، به گوش جان شنيد كه: اى «مُزَّمِّلْ»، اى جامه به خود پيچيده! «شب را به نماز برخيز؛ مگر اندكى».[١] و به قصد سير در ديار ملكوت مطلق، خواب را بر خود حرام كرده‌اند و همه تنْ درد و خواست و نياز و انكسار و تضرع‌اند؛ آنان كه همانند غنچه، گشايش خود را از دمِ صبح و انفاسِ مسيح گونه آن مى‌خواهند و صفاى عالم دعا را با همه جهان ماده و لذّات آن، معاوضه نمى‌كنند. آن پاك‌ترينهايى كه از سراچه حقير هيولانى و خاكدان پست عنصرى، با پر و بال توانمند دعا، به ذروه عوالم امكان و به قاف تجرّد و فناى از فنا طيران مى‌كنند؛ آن خوب‌ترينها چونان فرشتگان «لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما امَرَهُمْ».[٢] و بالاخره، آن قلندران حقيقى مواطن جبروت و آن درياكشانِ ميخانه عشق الهى و نخستين پاسخگويان به نداى آسمانىِ «ايْنَ الْمُخَفَّفُون!» كه جسم خاكى را همپاى روح افلاكىِ قدسى، در درازا و پنهاى عوالم هستى، معراج داده‌اند؛ آن شيعيان پاك على و اولاد كرام او، كه دورد خداوند بر آنان باد.

لسان الغيب شيراز، كسانى را كه براى معرفت خداوند، تنها راه عقل را مى‌پيمايند و به پاى چوبين استدلال بسنده مى‌كنند، چه زيبا و پدرانه نصيحت مى‌كند:

حديث از مطرب و مى گو و راز دهر كمتر جو		كه كس نگشود و نگشايد، به حكمتْ اين معّما را
نصيحت گوش كن جانا كه از جان دوست‌تر دارند		جوانانِ سعادتمند، پندِ پيرِ دانا را.

اين، راهى است كه اگر با هدايت الهى، به روى بشر گشوده نمى‌شد، هيچ گاه آدميان آن گونه كه در خورِ منزلت آنهاست، به خداى خويش راه نمى‌بردند: «وَ لَوْ لا انْتَ لَمْ ادْرِ ما انْتَ» و اگر آن اولياى الهى نمى‌بودند، آنچنان كه مى‌بايد، خداى تعالى شناخته نمى‌شد:

«لَوْلانا ما عُرِف اللَّه».

نكته دقيق اينكه: در آموزه‌هاى دينى، خداشناسى از خودِ خداوند آغاز مى‌گردد و اين،

[١] - مزّمل، آيه ١- ٧

[٢] - تحريم، آيه ٦؛ همانان كه خداى را در آنچه به آنان فرمايد، نافرمانى نكنند