امام على بن حسين (ع) كه در ميدان «سِباق معرفت»، «سَبَقِ بندگى» را ربوده، تا آنجا كه او را «زينت» و آرايش بندگانِ خدا «زَيْنُ الْعابِدين» دانسته‌اند، در اين قطعه طرب‌انگيز و وجدآور، در جمله‌هايى كوتاه و ژرف كه دريايى از تعاليم و آموزه‌هاى ناب توحيدى را ارائه داده است، صاحبدلانِ جستجوگر را به سر چشمه عزّت و كرامت انسانى، رَه نموده است. با ستودن خدايى كه شايسته‌ترين موجود براى ستودن و دلدادگى و اميد بستن است، آدميان را از ستايش و مدح بندگان، بى‌نياز كرده است. آدمى به اميد و عشق زنده است؛ چرا كه:

هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق‌		ثبت است در جريده عالم، دوام ما.

(حافظ)

هنر خارق العاده و بى‌نظير اين امام بزرگوار در اين نيايش- كه سرشار از آتش عشق الهى است- در آن است كه با آوردن تعبيرهايى شورانگيز درستايش خداوند، زيبايى مدهوش كننده جوار كريمانه خدا را، همراه با حضور معنوى فرشتگان مقرّب و پيامبران بزرگ خداوند، به تصوير كشيده است و با نشاندن آدمى بر روى بالهاى ستايش و سپاس، او را با كاروان ستايشگران و شكرگزاران (فرشتگان مقرّب و پيامبران) براى ورود به سراى ماندگار و جاويدانِ «دارالمقامه» بدرقه كرده و درهاى ورودى محفل كرامت و بزرگوارى را به رويش گشوده است تا با سرور و شادمانى وصف‌ناپذير، و بى‌هيچ رنج و اندوهى، سرود ستايش را كريمانه زمزمه كند:

الْحَمْدُ للَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنَا لَغَفُورٌ شَكُورٌ. الَّذِي أَحَلَّنَا دَارَ الْمُقَامَةِ مِن فَضْلِهِ لَا يَمَسُّنَا فِيهَا نَصَبٌ وَلَا يَمَسُّنَا فِيهَا لُغُوبٌ.[١] سپاس و ستايش، خداى راست كه اندوه از ما ببرد. هر آينه پروردگار ما آموزگار و سپاسدار است؛ آن [خدايى‌] كه ما را از فضل خويش در [اين‌] سراى ماندنى و جاويدان، فرود آورد، در اينجا نه رنجى به ما رسد و نه درماندگى‌اى.

[١] - فاطر، آيه ٣٤- ٣٥