هيچ يك از مذاهب اسلامى، به دعا و تأسيس اساس و تشييد مبانى و اصول، و تعليم شرايط و آداب آن و تدوين بهترين و جامع‌ترين كتابهاى دعا، به مانند مذهب تشيّع نپرداخته است، تا آنجا كه اگر مذهب تشيع را «مذهب دعا» و شيعيان را «دعاييّون» بناميم، سخن گزافى نگفته‌ايم.

كامل‌ترين كتابها را در زمينه دعا و نيز گردآورى دعاهاى رسيده از پيامبر گرامى و اهل بيت آن بزرگوار، دانشمندانِ شيعه تأليف و تصنيف كرده و به پيشگاه سحرخيزان كامروا و موحّدانِ دردمند و يكّه‌تاز ساحت توحيد و عبادت، ارائه كرده‌اند. كتابهاى ارجمندى چون: مفتاحُ الفلاح، عُدّة الداعى، فلاح السائل، مصباح الْمُتهَجِّد، البلد الأمين، مفاتيح الجنان و ... كه با نامهاىِ دلنشين و طرب‌انگيز و جانفزاشان، جانهاى پاك و روحهاى لطيفِ «مُسْتَغْفِرينَ بِالأسْحار؛ آمرزش جويان سپيده‌دمان» را نشاط و شادابى مى‌بخشند، از آنِ دانشمندان و فرهيختگانِ شيعه است.

امامان شيعه، منابع سرشار دعا

امامان شيعه (ع)، مهم‌ترين و با شكوه‌ترين منابع سرشارِ دعا و مناجات و سخن گفتن با خداوند متعال‌اند. اساساً آن بزرگواران، منطق «دعا» را به ما آموختند و چراغ معرفت و توحيد ناب را در شبستان دل ما برافروخته، ما را به رسم و آيين سخن گفتن با خدا آشنا كردند.

دعاى «كميل» و مناجات جليل القدرِ «شعبانيه» كه همه امامان ما به پيروى از پدر و مولاى خود، سيّد اوصيا و سالارِ اولياى بزرگ خداوند، على بن ابى‌طالب (ع)، با آن تعبيرهاىِ دلنواز و طرب‌انگيز به مناجات با معبود مى‌نشستند و در خلوتِ قرب با معشوق نازنين خود، نردِ عشق مى‌باختند.

دعاى عرفه بزرگِ شهيدانِ اولادِ آدم، امام حسين (ع) كه در بيابان مقدّس «عرفات» و در آخرين ساعتهاى روز عرفه، در نقطه‌اى از صحراى ملكوتى و در دامنه كوه آن، در حالى كه‌