١. وَ قالَ رَبُّكُمْ ادُعْوُنى‌ اسْتَجِبْ لَكُمْ انَّ الّذَينَ يَسْتَكْبِروُنَ عَنْ عِبادتى‌ سَيَدْخُلوُنَ جَهنَّمَ داخِرِينَ.[١] پروردگارتان گفت: مرا بخوانيد تا شما را پاسخ گويم. آنان كه از بندگى من سر برتابند، زودا كه خوار و سرافكنده به دوزخ در آيند.

امام زين العابدين (ع)، در تفسير اين آيه فرموده است:

وَ قُلْتَ «ادُعْوُنى‌ اسْتَجِبْ لَكُم، انّ الَذّين ...»، فَسَمَّيْتَ دُعْاءكَ، عِبادَةً وَ تَرْكَهُ استِكباراً، وَ تَوعّدَتَ على تَرْكِهِ دُخُولَ جَهَنّمَ داخِرينَ.[٢] و [تو همان خدايى هستى كه‌] فرمودى: «مرا بخوانيد، شما را پاسخ مى‌گويم. آنان كه از بندگى من سربرتابند، خوار به دوزخ در آيند». پس خواندن خود را عبادت، و تركش را كبرورزى ناميدى، و بر ترك آن به درآمدن به دوزخ، همراه با خوارى تهديد كردى.

٢. وَ اذاسَئَلكَ عِبادى‌ عَنّى‌ فَانّى‌ قَرِيبٌ اجِيبُ دَعْوَةَ الّداعِ اذا دَعانِ فَلْيَستِجَيبوُا لى‌ وَ لْيُؤمِنُوا بىِ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ.[٣] هر گاه بندگانم درباره من از تو پرسند، همانا من نزديكم؛ خواندن خواننده را، آن گاه كه مرا بخواند، پاسخ مى‌دهم. پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند، باشد كه ره يابند.

٣. ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً انَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدينَ، وَ لا تُفْسِدوُا فىِ الارْضِ بَعْدَ اصْلاحِها وَ ادْعُوُهُ خَوفْاً و طَمَعاً انَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قريبٌ مِنَ المحسنينَ.[٤] پروردگارتان را به زارى و در نهان بخوانيد [و از اندازه مگذريد]، كه او از اندازه درگذرندگان را دوست ندارد. در زمين، زان پس كه به سامان آمده است، تباهى مكنيد و با بيم و اميد بخوانيدش، كه مهر و بخشايش خداوند به نيكوكاران نزديك است.

[١] - غافر، آيه ٦٠

[٢] - صحيفه سجّاديه، دعاى ٤٠

[٣] - همان جا

[٤] - اعراف، آيه ٥٥- ٥٦