رَبِّ اجْعَلْ هذَا الْبَلَدَ آمِناً وَاجْنُبْنِي وَبَنِىَّ أَن نَّعْبُدَ الأَصْنَامَ.[١] اى پروردگار من! اين شهر (مكّه) را ايمن ساز و مرا و فرزندانم را از پرستش بتها دور دار.

چرا كه ظهور و بروز حالتِ انقطاع (بريدگى از خلق و پيوستن به حقّ) در اين اسم، بيش از ديگر اسما است. از اين رو، پيامبر بزرگوار ما، در چنين حالتى خدا را با اين اسم، نيايش كرده است:

وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً.[٢] و پيامبر گويد:

«اى پروردگار من! قوم من، اين قرآن را وانهادند و فرو گذاشتند (اين قرآن را ياوه انگاشتند).

و همچنين ديگر پيامبران و بندگان خداوند: «كثرت دعوت داعيان بدين اسم، دليل اعظميّت اوست؛ چه انبيا و اوليا و غير ايشان، در وقت دعا، حضرت كبريا را بدين نام ياد كرده‌اند؛ اوّل آدم و حوّا، به اميد قبول توبه، حق را بدين نام ياد كرده‌اند: «رَبّنا ظَلَمنا انْفُسنا». نوح، براى هلاكت دشمنان، نداى «رَبِّ لاتَذَرْ» برداشت، و جهت آمرزش دوستانْ عَلَمِ دولت به بركت اين اسم برافراشت: «رَبِّ اغْفِرلي وَ لِوالِدَىَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتى مُؤمِناً».

خليلِ جليل درخواست مشاهده احياى موتى‌، بدين نام نمود: «رَبِّ ارِنى‌ كَيفَ تُحْىِ الْمَوتى‌». يوسف صَدّيق، در اختتام احوال، استغاثه بدين نام فرمود: «رَبِّ قَد آتَيتَنى‌ مِنَ الْمُلْكِ». شعيب بى‌عيب، ميامنِ فتح و نصرت را از مددكارى اين اسم طلبيد: «رَبَّنا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحقِّ». كليمِ صاحب تسليم، در وقت مناجات و رفع حاجات، خود را به پناه اين نام كشيد: «رَبِّ اشرَحْ لى‌ صَدرى‌». سليمانِ عالى مكان، درجه رفيع، به ميامن اين نام خواست: «رَبِّ اغْفِرْ لى‌ وَ هَبْ لى‌ مُلْكاً». زكريّاى بى‌ريا، در طلب فرزند ارجمند،

[١] - ابراهيم، آيه ٣٥

[٢] - فرقان، آيه ٣٠