نَحْوِها، فَعَلَ مِثالُهُ مِثْلَ فِعْلِهِ، فَعِنْدَ ذلِكَ تَراهُ الْملائِكةُ فَيُصَلُّونَ وَ يَسْتَغفِروُنَ له، وَ اذَا اشْتَغَلَ الْعَبْدُ بِمَعْصِيَةٍ، ارْخى‌ اللَّهُ تَعالى‌ عَلى‌ مِثالِهِ سَتْراً، لِئلّا تَطَّلِعَ الملائكةُ عَلَيْها.[١] هر مؤمنى، مِثال و همانندى در عرش دارد. هر گاه آن مؤمن به ركوع و سجده رود و يا كار نيكوى ديگرى انجام دهد، مِثال و همانند او نيز در عرش چنين كند و در اين هنگام، فرشتگان، او را در اين حال ببينند و او را دعا كنند و برايش آمرزش بطلبند. و هرگاه به گناه افتد، خداوند تعالى‌، پرده‌اى بر روى همانندش افكند تا فرشتگان، از گناه او آگاه نشوند.

فغانى! باده پنهان خور كه يار از غايت رحمت‌		نمى‌خواهد كه كردار گنهكاران شود پيدا.

٢. پيامبر گرامى اسلام ٦ نيز در اين زمينه فرموده است:

انَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ حَيِىٌّ سِتيَّرٌ يُحِبُّ الْحَيا وَ السَّتْرَ.[٢] خداوند عزوجلّ، با حيا و آزرم، و بسيار پرده پوش است، حيا و پرده پوشى را دوست دارد.

خداوند متعال در روز قيامت، پير مرد گنهكارى را نكوهش مى‌كند و مى‌فرمايد: «اى بنده‌ام! تو كارى كرده‌اى كه نافرمانى من است». آن پيرمرد گنهكار خواهد گفت:

«پروردگارا! من چنين نكرده‌ام!» در حالى كه آن گناه را مرتكب شده است. آن‌گاه خداى تعالى، به فرشتگان مى‌فرمايد: «او را به بهشت ببريد!». در اين هنگام، فرشتگانى كه نويسندگان اعمال آن گنهكارند و گناهان او را نوشته و شماره كرده‌اند، عرض مى‌كنند:

«پروردگارا! توخود مى‌دانى كه اين پير مرد، آلوده و گنهكار است!» خداى مهربان مى‌فرمايد: «آرى مى‌دانم، ولى از آنجا كه اين بنده پيرِ گناهكارم، آنچه را كه مرتكب شده است انكار مى‌كند، من از او حيا مى‌كنم و به حرمت ريش سفيدش، تكذيبش نمى‌كنم».

هر گاه كه يكى از بندگان گنهكارِ پريشانْ روزگار، دست انابت به اميد اجابت، به‌

[١] - مفتاح الفلاح، ص ٢٥٧

[٢] - سنن أبى داوود، ج ٤، ص ٤٠، حديث شماره ٣٩٣٧. لازم به تذكر است كه« حيا» درباره خداوند، به معناى انفعال وانقباض نيست؛ بلكه مراد آن است كه كار زشت، انجام نمى‌دهد